حرفهای معمولی

قلبهایی جا مانده اند، مراقبتشان کنید

2011-09-19T07:23:00.000+02:00

نفر اول: کمتر از 36 ساعت به پایان این سفر، به پایان این دوره یا به عبارتی پایان این خواب شیرین باقی مانده است، تقریبا بارهایمان را بسته ایم و آماده شده ایم. روزهای سخت و دلتنگی است .من گاه و بیگاه به دنبال بهانه ای یا بدون بهانه اشک ریخته ام باز هم خدا را شکر که می توانم اشک بریزم .آقای نفر دوم که مدام می گوید بغض دارد وای کاش می توانست خودش را خالی کند بهارهم که گاهی رفتارهای غیرمعمولی می کند اما وقتی اشک من را می بیند محکم و خوددارمی گوید دوباره این تاتر یا شو شروع شد اما از طرفی شدید مخالفت می کند که روز آخر برای بچه های کلاسش شیرینی یا بستنی ببرم و البته خوب واضح است که دلش نمی خواهد خداحافظی کند واین لحظه و این کار برایش سنگین است. اما این دلتنگی بابت رفتن و بازگشت نیست. که پانصد و نود و نه روز را به آن امید سپری کرده ایم. به امید بازگشتن و شاید کاری کردن برای سرزمین مادری که دوستش داریم. مدتهاست لحظه شماری می کنیم برای دیدن عزیزانی که وجود و شادی ما را تکمیل می کنند و با شادیها و غمهای آنها کامل می شویم . این غصه از بابت گذشت سریع این دوره هم نیست که با جرات می توانیم بگوییم از لحظه به لحظه اش استفاده کردیم و در حد توان و امکانمان آموختیم و بهره بردیم و بلعیدیم و ذخیره کردیم پس جای اندوه و افسوسی نیست . اما این اشک و بغض به خاطر به جا گذاشتن دوستانی است که گمان نمی بردیم به این سرعت بتوانیم در دیاری که مردمانش را سرد و بیروح می خواندند پیدا کنیم و آنقدر صمیمی بشویم که آنها بشوند جزیی از خانواده ما و مشکلات و شادیهای ما بشود جزیی از دغدغه های آنها، کسی از همین آدمها دراین دیار مارابا مهربانی و لطف به لفظ دخترم و پسرم خواند و ما که او را پدر خطاب کردیم. رییس و همکاری که نزدیکتر ازبرادر کمر همت بست که درد غربت را برایمان سبک کند و به ما خوش بگذرد و هرجا هرکاری که از دستش برآمد بدون منت و چشم داشت انجام داد خواهری که با روی گشاده همیشه دردسترس بود و هرجا هم که نتوانست باشد راه حل هایش چاره راه شدند حتی من در این دیار خانم مسن چشم سبزفروشنده قنادی را بسیار شبیه به مادربزرگ مهربانم یافتم و روزآخر که ازاو شیرینی خریدم دست دورگردنش انداختم به یاد مادربزرگ و با هم عکس گرفتیم( مادربزرگ و نوه ای که ازدوقاره دور به هم رسیدند) من بغض کردم و اوبا چشمان قرمز و خیسش جعبه ای شکلات محبوبم را یواشکی توی ساک خریدم چپاند و برایم آرزوی سفری خوش به سرزمین مادری را کرد . در همین دیار معلمی نه با زبان معمول که در آن روزها بهار از فهمش عاجزبود که با زبان دل و چشم و دست، بهار ناآشنا به زبان را درآغوش گرفت و به او خواندن و نوشتن آلمانی آموخت و خیلی زود مدرسه غریب را برایش به خانه ای گرم و آشنا تبدیل کرد و حالا خیلی سخت است دل کندن از آدمهایی که انگار آشنایان دیرینه اند اما ما با رضایت و شادمانی بخشی از قلبمان را برایشان به یادگار می گذاریم و از یاد و خاطره واز قسمتی از قلبشان که پیش ما به امانت می ماند با وسواس و مهربانی مراقبت خواهیم کرد .

جان بدر بردن

2011-09-13T10:42:00.000+02:00

نفر دوم: یکی دو شب پیش که یکی از کانالهای تلویزیونی برنامه ای را نشان میداد درباره ی یازده سپتامبر و از جمله از زبان کسانی که به نوعی از آن واقعه بطور معجزه آسایی جان سالم به در برده بودند، اولش پیش خودم فکر میکردم که این آدمها باید ببیند که چه وظیفه و رسالتی خدا برایشان در نظر گرفته که اینطور عمرشان به دنیا بوده ولی بعدتر به این نتیجه رسیدم که وقتی خوب دقت کنیم همه ی ماها یک جورهایی تا این لحظه عمرمان به دنیا بوده و خیلی اتفاق هایی ممکن بوده برایمان پیش بیاید. مگرغیر از این است؟ منتهی بعضی جان بدر بردن ها برایمان ملموس تر است.

به اندازه ی دو نقطه فقط

2011-09-10T19:09:00.000+02:00

نفر دوم: در زبان آلمانی سه تا حرف هست که شبیه حروف انگلیسی است ولی روی سرشان دوتا نقطه اضافه دارند: آ-اوملات، او-اوملات و اُ-اوملات*. دو تای آخری تلفظشان برای بعضی از ما فارسی زبانها یک مقداری مشکل است یک جاهایی وسطهای حلق باید یک تاکیدی کرد که برای ماهایی که زبان مادریمان نیست و با آن مانوس نیستیم یک مقداری مشکل میشود. ولی از طرف دیگر نمیشود هم که خیلی راحت از خیر تلفظ صحیحشان گذشت چرا که واقعا معنی کلمه ها را عوض میکنند و گاهی اوقات اصلا کلمه ای میشود به کل بی معنی برای اهالی آلمانی زبان. یکی از کارکردهای اینها از جمله تبدیل افعال است از واقعیت به آرزویی. مثلا من کاری را انجام داده ام در گذشته یا اینکه ای کاش میشد که این کار را انجام میدادم. میبینید که تفاوت از زمین تا آسمان است. و این تفاوت فقط از این دو نقطه ی کوچولوی به ظاهر بی فایده و ناچیز است. دو تا فعل عین هم هستند فقط یکی از آنها یکی از حروفش دوتا نقطه اضافه دارد و البته یک مقداری هم ما باید به گلو و دهان مبارکمان فشار بیاوریم و کج و کوله اش کنیم تا این فاصله ی زمین تا آسمان طی شود. معلم آلمانی تیزبینی داشتم که همیشه روی این تاکید میکرد که بببینید فاصله ی واقعیت تا تخیل به همین کمی است. به اندازه ی دو نقطه فقط.

* به ترتیب:

Ä , ü,ö

سیاه و سفید

2011-09-09T14:18:00.000+02:00

نفر دوم: سیاه و سفید دیدن همه چیز خیلی بد است و بدتر از آن سیاه و سفید دیدن برمبنای کلیشه و مد است. هنوز یادم نمیرود روزی را که بعد از حدود یکسال اقامت در وین، رفته بودم دنبال آشنایی که از ایران می آمد تا کمکش کنم برای رسیدن به شهر. آشنایی با تحصیلات عالی. هنوز یک ربع نگذشته بود و هنوز در قطاری بودیم که از فرودگاه میرفت به سمت شهر و هنوز خیلی آدمی ندیده بودیم، که این آشنایمان سریع تشخیص داد که آدمهای اینجا همه خنگ هستند و سرد و بیروح! و در طرف مقابل هموطنانی هم هستند که قضاوتشان در مورد ایران چیزی است در مایه های یک لجن زار متعفن با آدمهای بی تربیت و دزد و کلاهبردارو پرمدعایی که بو میدهند، و دانشگاهها و مدارسی که سطحشان از همه جای دنیا پایین تر است و وضعشان افتضاح. تجربه ی شخصی من میگوید که این دو نوع تفکر نه تنها تغییر مثبت و مفیدی بوجود نمی آورند بلکه راه را برموفقیتهایی که میشود بصورت بالقوه در یک جامعه ی جدید کسب کرد، میبندند. تکلیف دیدگاه اول که معلوم است. خودبزرگ بینی راه مراوده و کسب تجربه و یادگرفتن را سد میکند. در مورد رفتار گروه دوم هم این تجربه ی اندک به من میگوید که نگاه یک جامعه ی متعادل نسبت به افرادی که با سرزمین مادریشان با تحقیر برخورد میکنند، نگاهی خواهد بود توام با شک و تردید.

دوباره سربرآوردن از خاکستر

2011-09-08T13:19:00.001+02:00

نفر دوم : یکی از موقعیتهای خاص و منحصربفردی که در این سفر حدودا بیست ماهه برای من فراهم شد، حضور در کشوری بوده است که در زمان جنگ جهانی دوم و قبل و بعد از آن درگیر مشکلات و آسیبهای فراوانی بوده است. و همچنین امکان سفر به کشورهای اطراف و از جمله آلمان و دیدن آنچه که بر سرشان گذشته است و جایگاهی که در حال حاضر دارند و تمهیداتی که اندیشیده اند تا شاید از تکرار دوباره ی چنین فاجعه هایی جلوگیری کنند. آنچه که در دوران شکل گیری فاشیسم قبل از جنگ و در دوران اقتدار این تفکر در خلال سالهای 1938 تا 1945 در اینجا اتفاق افتاده است به قدری عمیق و در عین حال غم انگیز بوده است که به نظر من پرداختن به آن هیچ وقت تکراری و ملال آور نیست. چیزی فراتر از بمب و تفنگ و کشت و کشتار. البته شاید این موضوع برای جوان ترهای اینجا خیلی جذاب و یا به عبارتی موضوع روز نباشد که بخواهند برایش فکر و وقت بگذارند ولی برای امثال ماها میتواند مهم باشد. مثلا همکار من خیلی برایش قابل درک نیست که چرا من میروم به دنبال پیدا کردن محل سابق گشتاپو در وین و از یادمان تدارک دیده شده در آن محل بازدید میکنم یا چرا وقتی میروم مونیخ یکی از محلهایی که برای دیدنش وقت میگذارم اردوگاه مرگ داخائو است. کما اینکه خودش با اینکه بزرگ شده ی این کشور است ولی نه اینجاها را دیده و نه حتی میدانست که محل گشتاپو در وین کجاست و الان چه وضعیتی دارد. روزهای سخت اتریش به گمان من کمی متفاوت تر(و شاید بهتر است بگویم پیچیده تر) بوده است در مقایسه با جاهای دیگر. کشوری آلمانی زبان و هم نژاد با کشور آلمان که یکبار عملا توسط آلمان اشغال شده ولی به عنوان جزئی از آلمان در سالهای جنگ در معرض حملات متفقین و بمبارانها بوده است و منتقدانی که قربانی فاشیستها شده اند و بعد هم که این کشور برای مدتها به اشغال متفقین و خصوصا ارتش شوروی در آمده است. روزگار آسانی نبوده است قطعا.گذشته از نوستالژی این مقوله که قبلا هم در یکی دو پست به آن اشاره هایی داشته ام و شاید احمقانه و خام به نظر بیاید، برایم مهم بوده است درک و تکرار و تکرار و تکرار و یادآوری این موضوع که این بخش از این کره ی خاکی که اکنون شرایط و کیفیت خوب و قابل قبول و حسرت برانگیزی برای زندگی دارد و یکی از محلهای رویایی برای مهاجرین از مناطق مختلف دنیاست که به دنبال فرار از شرایط "مزخرف" زندگی در کشورهایشان هستند، روزگاری سیاه و و حشتناک و به مراتب "مزخرف" تری را از سرگذارنده است. این زنده ماندن و "دوباره سربرآوردن از خاکستر"* با همدلی و تلاش و درکنار هم بودن مردمش میسر شده. این نکته برای من مهم و تسلی بخش و امیدوارکننده است. خیلی ها که در این پروسه و در طی این هفتاد سال نقشی ولو اندک داشته اند آمده اند و رفته اند، بدون آنکه از رفاه و امنیت و آسایشی که اکنون وجود دارد بهره ای برده باشند.
واقعیت این است که بدون تلاش و زحمت تک تک آنها، شرایط فعلی قطعا فراهم نمیشد.

---------------------------------------------------------------------------------------------
* چون ققنوس سربرآوردن از خاکستر اصطلاحی است که بعضی از نویسنده ها برای آلمان در سالهای بعد از جنگ به کار میبرند.

یادآوری بدیهیات ضرری ندارد

2011-09-07T14:08:00.000+02:00

نفر دوم :

گرچه که همه ی اینها بدیهی است و شاید نکته ی تازه ای نباشد (که قطعا نیست)، ولی تکرار و یادآوری که ضرری ندارد:

یک- به نظر من یکی از مهمترین مشخصه های توسعه یافتگی برای کشورها این است که در برنامه ریزی های اقتصادی و اجتماعی کمی آن طرف تر از نوک دماغ را هم ببینید، نه ساختن نیروگاههای ریز و درشت و نه عناوین و رتبه هایی مثل سدسازترین کشور دنیا مثلا، و آمار و ارقام این چنینی. اینها فقط نشانه های بیماری ِ توهم توسعه یافتگی است. آنچه که بر سر زاینده رود و دریاچه ی ارومیه آمده است (و البته میتوان موارد مشابه دیگری هم پیدا کرد) و حتی راه حلهایی بدیع که در حال حاضر برای این موضوع مطرح میشود بخشی از این قصه ی غم انگیز است.

دو- فکر میکنم که ردپای چنین اتفاقاتی را در طرز تفکر صرفا محلی (در مقابل کلی و کلان) باید جستجو کرد. اینکه به این فکر نکنیم که کره ی زمین یک مجموعه ی به هم پیوسته است و هر جزئش بر بقیه ی اجزاء تاثیر خواهد گذاشت. اینکه هرکسی فقط به فکر شهر و روستای خودش باشد و آن هم با راه حلهای فوری و مقطعی، نتیجه ای بهتر از این به دنبال نخواهد داشت.

سه- در این میان قطعا از آموزش و فرهنگ سازی نمیتوان غافل شد. همه ی این اتفاقات ریشه های عمیقی دارد در آنچه که به ماها در طی سالیان سال آموزش داده شده و شاید بهتر باشد بگویم القاء شده. در خوشبینانه ترین حالت از روی نادانی. آموزشهایی که به مرور در ذهن همه ی ما جا گرفته و رسوب کرده و اعتماد یک سره و دربست به سیستم آموزشی رسمی مملکت. مثلا تا مدتها به گاوخونی "مرداب" گفته میشد، حتی در آموزشهای کلاسیک، و هیچکس یکبار توضیح نداد که اگر قرار بود این جزء، جایگاهی در مجموعه ی خلقت نداشته باشد، پس برای چه بوجود آمده است؟ طبیعی است که کم کم به این باور برسیم که حیف آب است که به یک مرداب بی فایده سرازیر شود و بهتر است برای کارهای مهمتری استفاده شود. یا اینکه مثلا دریاچه ی نمک ارومیه چه فایده ای دارد؟ بهتر نیست که آب رودخانه های منتهی به آن برای کشاورزی استفاده شود؟ این ها جک و شوخی نیست. این حرفها گفته شده و هنوز هم در حرفهای خیلی از افراد این طرز تفکرها را میشود ردیابی کرد.

چهار- ولی از همه ی اینها گذشته ، مسئولین و دولتمردان و تصمیم گیرندگان در هیچ کجای دنیا از یک کره ی دیگر نازل نشده اند. محصول جامعه ی خودشان هستند. البته اینقدر بدبین نیستم که بگویم چکیده و برآیند یک جامعه و آیینه ی تمام نمای آن هستند، چرا که پای سیاست در میان است ولی به هرحال نمیشود منکر این شد که آدمهای این جامعه هستند. وقتی که به عنوان یک مثال ساده، هنوز پدیده ی احمقانه و چندش آور یادگاری نویسی روی آثار باستانی چندصد ساله و یا چندهزارساله در کشورمان، پدیده ای رایج است، چه انتظاری داریم؟ یا هرجایی در طبیعت که میرویم برای تفریح بلافاصله تبدیل میشود به زباله دانی. و خیلی مسائل مشابه. شاید اگر برای چند صباحی همه ی مسائل دیگر را بگذاریم کنار و فقط روی این تمرکز کنیم که نکات به ظاهر کوچک و ریز فرهنگی را در اطرافمان اصلاح کنیم، در درازمدت و یا حتی میان مدت نتیجه ی بهتری بگیریم. نتیجه و محصول ِ آن، شاید جامعه ی متفاوتی باشد، چرا که بنابر سنت الهی قرار نیست بدون تغییر افراد جامعه در یک جامعه معجزه ای اتفاق بیفتد. این عادلانه نیست. باید برایش فکر کرد و زحمت کشید.

پنج- شاید بی مورد نباشد ذکر یک مثال در مورد حساسیت و آگاهی مردم به مسائل زیست محیطی و پاسخگو بودن دولت در برابر خواست مردم ، که در اینجا یعنی در اتریش دیدم و برایم جالب بود. سالها قبل دولت اتریش یک نیروگ.اه ات.می در همین نزدیکی های وین ساخت ولی با اعتراضهای مردمی مواجه شد که نگران آینده بودند و مضرات این کار. چون برخلاف تصور برخی، این روش روش پاک و بی ضرری برای تولید انرژی نیست. بنابراین یک همه پرسی انجام شد و به دلیل اینکه اکثریت قاطع مردم مخالف راه اندازی آن بودند، علیرغم هزینه ی زیاد برای ساخت آن، هیچ وقت به مرحله ی بهره برداری نرسید و رفتند دنبال اینکه راههای دیگری برای تامین انرژی و صرفه جویی در انرژی پیدا کنند که بحث مفصلی دارد.و این راه حلها در درازمدت جواب داده است. الان این محل تبدیل شده به مکانی برای آموزش متخصصین از سراسر دنیا. نکته ی قابل تامل برای من بیش از پاسخگویی دولت به نگرانیهای مردم، دیدگاه مردم بود که نشانه ی پیشرفته بودن و یا توسعه یافتگی شان را در داشتن چنین تکنولوژی ای نمی بینند و در دفاع از آن غیرتی نمیشوند و رگ گردنشان بیرون نمیزند. این برای من خیلی مهم است.

سفره ی کوچک سه نفره

2011-08-16T12:21:00.000+02:00

نفر اول: ونیز شهر قدیمی زیبا و متفاوتی بود و صدالبته مملو از توریست تا آنجا که گاهی احساس می کردی که این شهر گنجایش این همه آدم را ندارد و به زودی منفجر خواهد شد .

همه اش دریا بود و کانالهای آب که از بین خانه ها می گذشتند و کوچه های تنگ و قدیمی و البته تنها میدان بزرگ شهر که از همه جا شلوغ تر بود منظورم این است که از یک پارک بزرگ یا حتی کوچکش هم خبری نبود .

ساعتی از ظهر گذشته بود و دخترک و خودمان بعد از یک گردش طولانی حسابی گرسنه بودیم ناهارمان توی کوله و روی پشتمان بود اما جایی را پیدا نمی کردیم که بشود ساعتی به دور از همهمه نشست نهایتا تصمیم گرفتیم کنار همان آدمهایی که روی پله ها نشسته بودند و لقمه های بزرگ پیتزایشان را گاز می زدند بنشینیم درست جایی در حاشیه ی محل رفت و آمد مردم .

ملافه ای درآوردیم و پهن کردیم و سفره ای و غذایی در میان آن و شدیم یک خانواده کوچک سه نفری که نان سفره را با خوشحالی بین هم قسمت می کنند که یک دفعه متوجه نگاههای عجیب و متفاوت مردمی شدیم که ما برایشان جالب شده بودیم و سوژه ای برای یکی از هزاران عکسی که با این دوربین های دیجیتال چیلیک و چیلیک می شود انداخت .

خلاصه انگار لقمه در گلویمان ماند خیلی اعتماد به نفس می خواست ادامه دادنش ولی به هرحال تمام کردیم . آقای نفردوم می گفت طفلکی ها فکر کرده اند ما هم جزوی از جاذبه های این شهر توریستی هستیم ولی هرچه توی نقشه هایشان نگاه می کنند چیزی پیدا نمی کنند برای همین هم گیج شده اند !

اینجا آدمها نه اینکه اهل خانوادگی و با هم غذا خوردن نباشند ،هستند . اما رستورانها و کافه های فراوان که اغلب در تابستان سرباز هم هستند کار مردم را راحت کرده اند کلا شکم جایگاه ویژه ای دارد و غذاخوردن با هم یک لذت و سرگرمی بزرگ محسوب می شود اما حداقل ما ندیدیم و شاید آنها هم ندیده بودند که خانواده ای دوریک سفره بنشینند بشقاب و قاشق و غذایشان همراهشان باشد و خوش باشند!در بعضی مواقع این طوری بد هم نیست با آرامش کامل سفر و گردش می کنند نه نگران گرم کردن غذا هستند نه نگران خراب شدنش و نه باراضافه ای را به دوش می کشند هرجا که گرسنه شدند توقف می کنند شده یک نان یا بستنی به عنوان ناهار می خورند و دوباره راه را از سرمی گیرند. خلاصه بگویم زندگی را خیلی خیلی دست بالا و جدی و سخت نمی گیرند و برای همین هم هست آدم فکرمی کند همیشه خوشند.

خیره نگاهش کردم

2011-08-07T18:54:00.000+02:00

نفر اول: برخلاف آدمهای این جا که کمترمیشود چیزی یا کسی آنقدر توجهشان را جلب کند که خیره خیره نگاهش کنند من بهش زل زدم و خیره خیره و متعجب نگاهش کردم منظورم دختر مسلمان بسیار بسیار جوان و زیبایی بود که به استخر آمده بود تا همراه با بچه های بسیار بسیار کوچک دوره مقدماتی شنا را بیاموزد خیره و با تعجب نگاهش کردم تا ببینم چه طور وارد استخری خواهد شد که درآن فقط خانمها نیستند ! خیره نگاهش کردم تا ببینم وقتی می بیند که قرار است با بچه های شش و هفت ساله هم گروه باشد چه عکس العملی نشان می دهد ( این جا به ندرت آدم بزرگی هست که شنا نداند و تقریبا اغلب از چهارو پنج ماهگی بچه ها را به استخر می برند) . اما زیاد طولی نکشید که دیدم با یک لباس کاملا پوشیده و زیبا و کامل با اعتماد به نفس و به اعتقاد من با شچاعت بدون اینکه بخواهد معذب باشد یا خجالت بکشد بدون اینکه بخواهد منتظر عکس العمل های دیگران باشد و ازفکر کنجکاوی و احیانا لبخندهای زیرزیرکانه شان بترسد وارد شد و با همان کوچولوها هم گروه شده و از شروع دیربه هنگامش ذره ای هم تردید نکرد .

راستش توی دلم خیلی تحسینش کردم و آفرین گفتم انصافا کار ساده ای نیست که آدم بتواند درهرجا و هرشرایطی پای آن چیزی که برایش ارزش و اعتقاد است بایستد و کوتاه نیاید و از طرفی اعتقادش راه را برای تجربه های جدیدش نبندد و او را از یک سری امکانات محروم نکند توی دلم تحسینش کردم و آرزو کردم که خودم هم بتوانم و بهارم هم بتواند و بیاموزد که اگرچیزی را باور دارد اگر به درستی چیزی اعتقاد و باور دارد اگر آگاهانه راهی را انتخاب کرده است هیچ وزش ملایم بادی پایه های اعتقادش را نلرزاند و بتواند پای باورش بایستد اما از سوی دیگر هیچ زمانی هم نخواهد و نگذارد و اجازه ندهد که این انتخاب راه پیشرفت های مثبت و ضروری را برایش ببندد و همیشه تسلیم و شکست خورده اینگونه احساس کند که محروم و مظلوم واقع شده است می دانم که کار ساده ای نیست که آدم خودش باشد ولی آرزو می کنم که بتوانیم باشیم .

گل های آفتاب

2011-07-31T20:02:00.000+02:00

نفر اول: برای چهارمین بار در طول یک سال و نیم بودن دروین ناچار شدیم که اسبابمان یعنی همان زندگی محصورشده در چمدان های بزرگ را روی دوشمان بگذاریم و به خانه دیگری نقل مکان کنیم غیر از این، تا یک ماه و نیم باقیمانده تا اتمام این سفر و کشاندن اسباب به فرودگاه یک بار دیگر هم باید به خانه دیگری برویم و این قسمت غم انگیز سفرمان است اضطراب این کش و واکش ها آنقدر زیاد بود که آگاهانه یا ناآگاهانه دوست داشتیم که بعضی از چیزها را جا بگذاریم یا فراموش کنیم برداریم !تا حداقل کمی سبک بارتر باشیم اما هرچه که تلاش کردیم نشد که دخترک سه تا شاخه دراز و تازه سبزشده آفتابگردان را که بعدازظهریک روز نیمه آفتابی و نیمه گرم تابستانی درگلدان کوچکی کاشته بود را فراموش کند و اینگونه شد که میان آن همه بار زمخت و سنگین و باوجود آن ساکهای برزنتی و تنبل !! گلدان کوچولو با ساقه های لق لقوو آفتاب نخورده آفتابگردان را هم تمام راه با عزت و احترام سردست گرفتیم و بی توجه به لبخندهای ملیح عابرین با خودمان به خانه نیمه تاریک جدید منتقل کردیم کسی چه می داند شاید در فرصت یک ماه و نیم باقیمانده ازاین سفر سه گل درشت آفتابگردان گرم و پرانرژی به زندگیمان لبخند بزنند!!

بازیافت

2011-07-17T18:31:00.000+02:00

نفر اول: به خودم افتخارمی کردم و می بالیدم که دارم به زمین فکرمی کنم به بیماریش و به درهم ریختگیش ، به منابعی که به سادگی و با بی توجهی تمام از طرف آدمها از دست می روند ، به خودم می بالیدم که دارم برای بچه ها داستانی می نویسم درباره خودخواهی آدمها ، ونیاز به کمک اورژانسی و فوری به زمین ، به پاک کردن طبیعت و حفاظت از باقیمانده ها .

خوشحال بودم که توجه دخترهفت ساله ام را به سمت این موضوع جلب کرده ام و او هم به زمین عزیزو زیباییهای خدادادیش فکرمی کند !

*********************************************************************

همین من صاحب ادعا زمانی که دارم با عجله درمیان قابلمه های روی گاز و فقسه های یخچال و سالاد نیمه تمام روی میز می چرخم خیلی بی توجه و راحت شعارهایم را فراموش می کنم و شیشه خالی سس را با شتاب به سمت سطل زباله پرتاب می کنم آقای نفر دوم که دارد با علامت سوالی در قیافه اش نگاهم می کند از جایش بلند می شود کیسه ای برمی دارد و شیشه را در آن می گذارد و می گوید تو که همیشه جدایشان می کردی توی دلم غرمی زنم و می گویم این همه یک کار اضافه !!

***************************************************************

خانم مسنی که دارد چرخ خرید نسبتا پری را روی زمین می کشد جلوی سطل های تفکیک زباله می ایستد و با حوصله و یکی یکی آنچه را که درچرخش دارد هرکدامشان را در سطل مخصوص خودش می اندازد شیشه ها ، فلزات ، کاغذها ، و ظروف یکبار مصرف را.

می ایستم و لحظه ای نگاهش می کنم او حتی درهای فلزی شیشه های سس و مربا و سرپیچ لامپ ها را یکی یکی باز می کند فلزش را در فلزها و شیشه اش را در شیشه ها می اندازد .

از خودم خجالت می کشم او مثل من شعار نمی دهد او بی جهت کاغذها را سیاه نمی کند او با عملش به دیگران چیز یاد می دهد .

کاش من هم همیشه اول برای درد خودم درمان پیدا کنم و بعد برای دیگران نسخه بپیچم .

مرکز روزانه سالمندان

2011-07-15T17:25:00.000+02:00

نفر اول: رفتن به مرکز روزانه سالمندان را دوست داشتم مدتها بود فکرمی کردم با زندگیهای شلوغ و پرگرفتاری امروز چقدر جای چنین مراکزی درایران خالیست البته مرکز رنگین کمان سپید را که با همین هدف شروع به کار کرده و موفق هم بوده می شناسم ولی خانواده ها و جوانها و سالمندان هردو نیاز شدید دارند به چنین فعالیت هایی. سالمندان نیاز دارند به جایی که حمایتشان کند فعال نگهشان دارد و نگذارد افسردگی برشان چیره شود و جوانها نیازدارند به سپردن آنها درروز به مراکزی که به آن اطمینان داشته باشند و بتوانند با آرامش خیال به کارروزانه خود برسند با مراکز شبانه روزی سالمندان که درایران رواج دارد و تنها دارایی سالمند درآن اطاقی مشترک با دیگران و تختی روبه پنجره است به هیچ عنوان موافق نیستم و منظورم اصلا آن نیست!

به دنبال این فکر تصمیم گرفتم که از یک مرکز روزانه مجوزبگیرم و یک روزی شاهد فعالیتهایشان باشم تجربه بزرگی بود خیلی خیلی محیط را به مهدکودک هایی که قبلا دیده بودم شبیه دیدم با این تفاوت چشم گیر که درمهدها عملا تدابیری برای کانالیزه کردن و جهت دادن و گاهی محدود کردن شیطنت ها و بازیها سنجیده شده بود اما دراینجا همه آن فعالیت ها بود اما در جهت فعال کردن و جنب و جوش بیشتر فرد انگار تلاشی عمدی بودبرای فعال کردن فرد . دراینجا ثل مهدکودک ها ساعت بازی و ورزش و رقص بود مثل مهدها سرویس جهت رفت و آمد مثل مهدکودک ها وجود افراد و تدابیری برای استفاده از دستشویی مثل مهدکودک ساعتی برای کتاب خواندن وبه یادآوردن خاطرات و نقاشی و کاردستی و مثل مهدکودک ها وجود حیوانات اهلی مثل پرندگان و سگ و مثل مهدکودک ها بی حوصلگی و کم انگیزگی بعضی و شور و نشاط بعضی دیگر . اما خبری از تخت نبود می گفتند وجود تخت درفرد کشش و انگیزه ایجاد می کند برای خوابیدن پس تخت ممنوع بود اما صندلی های مخصوص آنهم دریک اطاق خاص برای اندکی لم دادن و آرامش بعد از ناهارموجود بود . نکته جالب دیگروجود افرادی بود که تمایل به هیچ فعالیتی نداشتند و تمام مدت روزنامه ای دردست داشتند بدون این که ورق بخورد یا به گوشه ای خیره بودند اما مسولان می گفتند که هیچ اجباری برای کشاندن آنها درجمع نیست همین که این آدمها از تختشان درخانه کنده شده اند لباس بیرون پوشیده اند و به اینجا آمده اند خودش یک موفقیت است کمی زمان بگذرد خودشان آرام آرام وارد جمع می شوند خداوکیلی هیچ وقت به ان فکرنکرده بودم که دراینجا آرام نشستن بهتر از خوابیدن درخانه است گاهی فکرمی کنیم حتما کسی باید کار خاصی بکند و نتیجه ی خاصی ومعجزه ای از یک کار ببینیم که فکرکنیم مهم است و حاضر شویم بابتش هزینه بپردازیم .

شما هم فکرکنید باور کنید زمینه های زیاد و نه چندان پرهزینه و سختی هست برای قدم برداشتن در جهت رفاه و دنیای بهترداشتن چرا همه اش خوشترداریم که راه های از قبل رفته شده را برویم و غربزنیم که چرا هیچ کاری نمی شودکرد و چرا هیچ چیز تغییر نمی کند؟

زبان بسته ها

2011-07-06T18:13:00.000+02:00

نفر اول: سیرک بدی نبود اما بخش انسانی و حرکات محیرالعقولش به بخش حیوانی می چربید از شیرو فیل و ببر و حلقه های آتشین خبری نبود یکی درمیان اسب های نژادهای مختلف ، شترها و الاغ ها می آمدند جولانی می دادند می چرخیدند می رقصیدند روی دوپا بلند می شدند شلاق می خوردند تشویق می شدند و بعد حالتی مثل تعظیم می کردند و به سرعت و با شادمانی صحنه را ترک می کردند بهار نمایش ها را دوست داشت می خندید و شادمان بود ولی وقتی مردک شلاقش را توی هوا تاب می داد و زوزه کشان به تن حیوانی می کوبید دستانم را فشارمی داد و می گفت از این کارش خوشم نیامد تا آخر هم حواسش بود که جای شلاق را روی تن زبان بسته ها پیدا کند ونشانم بدهد .

توی خانه برای آقای نفردوم گفتیم که شیرو پلنگی درکار نبود خندید و گفت عجب سیرک کم بضاعتی !

چندروز بعد کشف کردم که جامعه ی حمایت از حیوانات دراتریش استفاده از فیل و شیر و پلنگ و امثالهم را ممنوع کرده این بار وقتی این را گفتم نفردوم گفت اصلا خوشم نیامد مگر شتر و اسب و الاغ حیوان نبودند خندیدم و گفتم آن ها از روزازل کارشان شلاق خوردن و باربردن بوده گفت نه بابا این مال روستاهای ماست تازه آیا رقصیدن و پریدن و نمایش دادن به زورشلاق و به دنبالش جویدن یک حبه قند هم جزو وظایفشان است ؟ و آنوقت بهار هم دردلش باز شد و گفت که خیلی حیوانها طفلکی بوده اند که کتک می خورده اند برای خندیدن و خوشحال شدن دیگران .

از همه ی اینها گذشته اولین بار است که افراد زیادی را دراینجا می بینم که مطلقا گوشت نمی خورند هیچ مدلش را و فقط گیاه خوارند اما برخلاف افراد مشابهی که درایران دیده بودم دلیلشان سلامتی گیاه خواری یا داشتن رژیم لاغری نیست بلکه صریحا عنوان می کنند که چرا باید به خاطر ما حیوانات کشته شوند این یک عمل غیرانسانی است و ما برای حمایت ازحیوانات گوشت نمی خوریم این حرف خیلی برایم تازگی دارد یادم می افتد توی کتاب علوم ایرانی بهار اولین استفاده ی حیوانات مصرف گوشتشان عنوان شده ازاین طرزفکرتا آن یکی خیلی فاصله است دارم تلاش می کنم خودم به تعادلی برسم آقای نفردوم می گوید غصه نخورآنقدرگوشت این روزها گران شده که خواهی نخواهی ازسبدغذای خانواده حذف می شود و بعد می خندد!

مسافر

2011-06-26T20:05:00.000+02:00

نفر اول:

حس غریبی است حس مسافربودن!

آن زمانی که چمدانت را می گذاری که پرش کنی و چندین و چندبار خوب و بد می کنی ، مهم و غیرمهم می کنی ،می گذاری و برمی داری تکلیفت با بعضی چیزها مشخص است ناگزیری که ببریشان پس می گذاری ته ساک که جایشان امن باشد اما بعضی چیزها خیلی هم ضروری نیستند ولی کسی چه می داند شاید به درد بخورند آنوقت به شک می افتی و کلافه می شوی می دانی که مقدارمشخصی می توانی بارهمراه ببری پس باید بتوانی ازبعضی چیزها دل بکنی و چشم بپوشی تازه لازمه سفرسوغاتی است کسی درآن سو انتظاردیدن چمدانت را می کشد خودت هم دوست داری چیزهای نوبا خودت ببری لباسهای جدید، کتابها و فیلمهای تازه، وسایل نو! کتاب ها و جزوها را به مدد اسکن کردن شاید بشود فشرده شان کرد اما لباسها، ظرفها، خوراکی ها! شاید لازم شود که استفاده شده ها را بگذاری و نوها را ببری ولی این هم سخت است با بعضی چیزها انس گرفته ای! شده اند جزیی از خاطرات و وجودت و رها کردنشان مثل به جاگذاشتن تکه ای از قلب است! خانه ی فعلی را باید به کسی بسپاری پس باید تمیز و مرتب تحویلش بدهی که بدانند شخصیت خوب و فهم و شعورکافی داشته ای و درآن سو باید فکرخانه ای باشی درخورو شان که به محض ورود آرامشت بدهد و بتوانی از خستگی راه دمی درآن بیاسایی. تازه فکر پاسپورت و بلیط و...را هم باید کرده باشی . مسافرت خیلی تدارکات می خواهد خیلی پس و پیش دارد و تنها دارایی مسافر یک چمدان است که خیلی ارفاقش کنند سی کیلو می شود و حالا چه طور می شود یک زندگی را درسی کیلو خلاصه کرد خدا می داند .

دارم فکرمی کنم که خیلی شنیده ام که آمدنمان به این دنیا سفر بوده و رفتنمان سفری دیگرفکرمی کرده ام که خیلی هم به این باوراعتقاد دارم اما من چه مسافری هستم دراین راه؟ که نه به چمدانم می اندیشم و نه به توشه ی سفر و نه به خانه ای که باید رهایش کرد و نه به خانه ی تازه ای که باید خستگی سفر را درآن به درکرد. اگرهمیشه حس مسافر بودن درمن به واسطه ی سفر عنقریب به ایران اینقدر قوی بود شاید میزان بهره ام از زندگی، از اطرافیانم واز روزهایم به مراتب بیشتر می شد و شاید ردپاهای عمیق تری هم درگذرروزها از خودم به جا می گذاشتم و شاید بیشتر به خانه ی تمیزو خاطره های خوبی که باید ازمن به جا بماند و خانه ی شیکی که درآن سو به انتظار است فکرمی کردم !

خبرممنوع

2011-06-05T18:01:00.000+02:00

نفر اول: اطاق تاریک بود، خانه غریبه بود، رفته بودیم به خانه یک پدرومادر مهربان اتریشی. به گمان اینکه بهار خواب است رفتم لحافش را مرتب کنم که دستانش را به گردنم آویخت و شروع کرد به گریه . آمادگی اش را نداشتم او دختر شادی است و آمدنش به این سفررویایی برایش آرزویی تحقق یافته . چون می توانست بعد از بیش از یک سال برای خودش اطاق مجزایی داشته باشد و در تخت و درمیان عروسک ها و اسباب بازیهای زمان دختری دختر آن خانواده بخوابد اما او گریه می کرد ودرمیان گریه اش جمله های بریده ای می فهمیدم که می گفت من می ترسم! همه اش خبرهایی که بابا توی اینترنت می خواند می آید جلوی چشمم نمی گذارد بخوابم! تعجب کردم همه ی مدتی که نفردوم خبری می خواند یا با هیجان برای من تعریف می کند بهار معمولا به دوراز ما می نشیند چیزی می خواند می نویسد یا بازی می کند بنابراین تا به امروز این موضوع را نشنیده بودم گفتم کدام خبر؟ نمی توانست واضح بگوید اما می دانست که خبرهای خوبی نیست وقتی مردمی راه پیمایی می کنند یا درجایی کسی زندانی می شود یا هواپیمایی که تانک نمی شود (نمی تواند سوخت گیری کند) و او پیش خودش تحلیل کرده بود که تانک نشدن هواپیما یعنی اینکه ما دیگرنمی توانیم به ایران برگردیم ! یاخبر دریایی خشمگین که خانه ها را می بلعد و کودکی که باید چادر زندگی کند یا اینکه نمی دانست اتم چیست اما از خبرهای اتم در ژاپن ترسیده بود . نمی دانستم چرا من هم همراهش گریه کردم شاید چون به یادم آمد که من هم از تک تک این خبرها خیلی ترسیده ام من هم بغض کرده ام اما جرات نکرده ام گریه کنم . اشک ریختم چون دلم سوخت برای کودک باهوش و کنجکاوی که اگر ریاضی و علوم و آلمانی را می فهمد خوب طبیعی است که خبر را هم می فهمد وافسوس که خبرها ی بد دراین روزها به خبرهای خوب می چربند . موهای بلندش را نوازش کردم و محکم درآغوشش گرفتم آنقدر که صدای قلب ترسیده اش را خوب می شنیدم . آرامش کردم برایش از خبرهای خوب گفتم از چیزهای جالبی که هرروزکشف می شوند از عروسی شاهزاده انگلیس! از دنیای رنگی !

او آرام شد و خزید به میان رختخواب گرم و تا صبح یک نفس خوابید .

اهالی مهربان آن خانه تمام روز بعد را به بهار اختصاص دادند تا ذهنش را از ترسها پا ک کنند برایش قصه های رنگی گفتند همراهش کردند برای انجام کارهای باغ، برای آب دادن به گلها و برای چیدن محصولها. با او آزمایش های مختلف هیجان انگیز انجام دادند. از اسرار لابراتوآر خانگیشان گفتند که درآن کرمها و عطرهاو داروها و نوشیدنی های گیاهی با محصولات باغ ساخته می شد و صبحانه های مورد علاقه اش را روی میز ردیف کردند و آخر سرهم چندکتاب داستان آلمانی همراهش کردند تا بخواند و بداند . و آن روز روز دنیای رنگی کودکانه بود .

ازآن روز به بعد شنیدن و بازگویی خبرها در خانه ی ما ممنوع شده است آقای نفردوم خبرهای مهم را دست چین و برایم ایمیل می کند و بعد با اشاره های کوتاه با زبان استعاره گاهی با هم که هستیم اشاره ای به آن می کنیم ورد می شویم فعلا اوضاع تحت کنترل است اما خبرها همچنان وجود دارند هرروز دراین دنیای بزرگ سیل و طوفان وزلزله قربانی می گیرند هرروز آدمها سراختلاف نظرهایشان با هم دعوا می کنند هرروز احتمال جنگ هست دریک گوشه ازاین دنیای خاکی . وهرروز دراین دنیا کودکی متولد می شود کودکی که صلح می خواهد و دنیای رنگی و شاد کودکانه ، کودکی که از خبر بد می ترسد و اشک می ریزد وپایه های شادمانیش به لرزه درمی آید.

شاید فرداها دنیا و آدمهایش مهربانترباشند و با دستانی باز آنچه را که او می خواهد ارزانی اش کنند !

من تمرین سخت می خواهم

2011-05-22T20:39:00.000+02:00

نفر اول: بعضی وقت ها از کارهایش خنده ام می گیرد. دربیرون کلاسشان کارتونی گذاشته اند برای کاغذهای باطله و برای بازیافت، سرسوزنی از کاغذها به منظوریا بدون منظور داخل زباله ها نمی رود ولی تادلتان بخواهد دراین جعبه برگه های بد زیراکس شده یا خط خطی یا برگه ها ی چرکنویس پرغلط یا تمرین های نیمه کاره رهاشده هست . دخترک از وقتی که ازمعلمش بابت دادن تمرین های سخت ومساله های مشکل ناامید شده گاهی داخل این کارتون سرکی می کشد چون فهمیده که می شود درآن سوالهای ریاضی کلاسهای بالاتر یا تمرین های پرهیجان تروسخت تر یا تمرین های سرهم نویسی خط آلمانی را پیدا کرد گاهی هم جدول یا معمایی . آنوقت نیازی به قایم باشک بازی هم نیست تا کمرخم می شود توی آن کارتون بزرگ برگه های مورد علاقه اش را جدامی کند کمی باهاشون سروکله می زند تا جایی که سواد و حوصله اش اجازه می دهد حلشان می کند ،گاهی هم پیروزمندانه با آن خنده های بی دندانی می گیردشان جلوی چشمان متعجب من یا معلم و بعد هم دوباره می برد می اندازدشان داخل آن کارتونی که کاغذها درآن به انتظاربازیافت نشسته اند .

یادم می آید که امیرکبیرپسرآشپزدربار بود و اجازه رفتن به کلاس نداشت ولی نشستن پشت درکلاس همانا و آموختن آنچه که باید همان !

پس منعش نمی کنم ازاین کار، می دانم که هرچه بتواند بیاموزد خوب است حالا چه درکلاس و چه درپشت درکلاس!

مادرغافلگیر

2011-05-20T20:48:00.000+02:00

نفر اول: همیشه غافلگیرم می کند مثل ان زمانی که یک روز تصمیم گرفت با پوشکش خداحافظی کند و آنوقت دیگر حتی شب هم پوشکش نکردم و جایی خیس نشد یا روزی که پستانکش که عزیزترین چیزش بود به قدری که همیشه علاوه برپستانک اصلی یکی هم زاپاس داشتم پشت تخت افتاد و من از خداخواسته به او گفتم که نمی توانم تخت را جابجا کنم اولش کمی گریه کرد ولی بعدش بدون غرغر درکمال ناباوری هیچ وقت سراغش را هم نگرفت و روزی که خانه تکانی کردیم من با دیدن پستانک اشکم درآمد و به عنوان یادگاری گذاشتمش توی ویترین ! یا روزی که به یکباره دستانش را رها کرد و برای همیشه بدون کمک و زمین خوردن محکم قدم برداشت یا روزی که با تعجب دیدم ساعت را بلد است کاملا بدون اشتباه بگوید یا آن روز که درمملکت غریب به مهدکودک آلمانی زبان سپردمش و پشت در به انتظار گریه اش نشستم اما مربی آمد و گفت نیازی نیست به او می توانی اعتماد کنی و بعد باوجوداینکه گاهی خیلی هم بهش خوش نمی گذشت و بچه ها داخل جمعشان راهش نمی دادند اما بهانه نگرفت و نگفت که نمی خواهد برود یا اینکه قرار بود تا لحظه آخر به مدرسه ایرانی برود ولی درست روز آخر شهریور مدیرگفت که کلاس اول نخواهند داشت و رفتیم مدرسه اتریشی البته با تردید زیاد من ولی هفته اول نشده معلم گفت با وجود اینکه آلمانی را خیلی کم می داند ولی از بچه های دیگر سریعتر مطالب را می گیرد و حالا امروز از خانه که به قصد مدرسه خارج شدیم کیفش را که همیشه به بهانه سنگین بودن به من می داد مصمم بردوش کشید و چشمانش را به من دوخت و گفت خودم می روم مدرسه کاملا تنها و بدون کمک تو و آنوقت من از دور ایستادم و کمر متمایل شده به جلو دراثرسنگینی کیفش را و تاب تاب خوردن موهای دم موشی اش و قدمهای محکم و سریعش را نگاه کردم وبه این فکرکردم که روزی که کودک دوکیلو و نیمه ی ضعیف را درآغوش می گرفتم چنین روزی را به خواب هم نمی دیدم .

مساله این است: راه راست یا کج

2011-05-16T21:40:00.000+02:00

نفر اول: سوال ریاضی را می گذارم جلویش و می گویم به نظرتو کدام یک ازاین راه ها زودتر به هدف می رسند؟ سریع جواب می دهد راه راست سریعتر از راه کج ولی همیشه نه !

با تعجب نگاهش می کنم ادامه می دهدالبته بستگی دارد ممکن است که درراه راست چا له ای باشد یا سنگی دروسط راه افتاده باشد آنوقت شاید از آن یکی راه برویم سریعتر برسیم !

کتابخانه

2011-05-09T20:34:00.000+02:00

نفر اول: حال کتابخانه خوب است و فعلا بدون دردسر دارد کارش را می کند روزی چندین بار خدارا شکرمی کنم. این یکی از بزرگترین آرزوهای من بوده وحتی این فکر و آرزو دراینجا هم با وجود فرسنگها فاصله باز هم رهایم نمی کند و مدام بهش فکرمی کنم .

خوشحالم که بچه ها دوستش دارند و خوشحالم که درحدتوان محدود خانوادگیمان کاری انجام شده که اگر پابرجا بماند می تواند کلی روی نسل حاضر این روستا و شاید نسل نیامده اثربگذارد آنقدر برایم مهم است که به خاطر همین صدمتراز زمین خدا و به خاطر اینکه کارهای تازه ای برایش یادبگیرم چندین بار ناچار شده ام با آدمهای اینجا که از نظرزبان و ملیت و نظرات شاید کیلومترها با من فاصله دارند هم سروکله بزنم و برایشان توضیح بدهم که اگر می آیم تا چیزی ببینم و یادبگیرم می خواهم آن را به کودکان محرومی انتقال دهم که به آن نیاز دارند . این آدمها گاهی با تعجب نگاهم می کنند گاهی معنی جمله های درهم و برهم و آلمانی ناشیانه ی من را نمی فهمند، گاهی حوصله ندارند، گاهی برایشان مهم نیست که غریبه ی مسلمان تازه از راه رسیده چه می گوید و گاهی خیلی ساده احتمالا حس ناسیونالیستی و نژادپرستی شان گل می کند و رگ غیرتشان بالا می زند که چرا یک کودک در روستای دورجهان سومی باید همان را یاد بگیرد و تجربه کند که کودکان ما از یک نژاد برتر! اما من هنوز جانزده ام من سعی می کنم بایستم ( همانطور که جلوی هموطنان مسول در کشور خودمان هم مجبورشدیم بایستیم و توضیح دهیم. ) من آرام درمقابل قدهای بلندشان می ایستم و مستقیم توی چشمان آبی آسمانی شان نگاه می کنم آب دهانم را فرومی برم و سعی می کنم جمله هایم را جفت و جورکنم . باورکنید مستقیم نگاه کردن توی چشمها اغلب نیمی ازاحساس و خواست وحرف آدم رابدون دردسر منتقل می کند و درفهم متقابل معجزه می کند .

یادم می آید سوم دبیرستان بود که سریالی از تلویزیون پخش می شد به اسم خاله سارا . خاله سارا دخترجوان زیبا ، پرانگیزه و شور و پرانرژی ای بود که باید طرح دوران پزشکی اش را درروستایی دور می گذراند مردمان نمی توانستند این غریبه را راحت بپذیرند اما او قصد تسلیم نداشت و کم کم علاوه برشغلش توانست تاثیرهای مثبت دیگری هم روی زندگی آن آدمها بگذارد یادمه که وقتی این سریال را می دیدم از هیجان خوابم نمی برد آن شب ها را تا نیمه شب بکوب و پرانگیزه درس می خواندم از فیزیک به زیست شناسی و از شیمی به ادبیات، می گفتم هرطور شده پزشک می شوم دوست دارم بروم به یک روستا و دریک جای بکر با آدمهای ساده ارتباط برقرارکنم و بتوانم تاثیرگذارباشم . حتی باسرپرشورجوانی ودرخیال چمدانم راهم می بستم و ازخانواده خداحافظی می کردم!وشاید اشکی هم برای وداع می ریختم!اما من پزشک نشدم علیرغم آنکه تلاش کردم و انگیزه کافی داشتم تا یک خاله سارای دیگر باشم اما نشد .

روز اول که بچه ها درکتابخانه بدون اینکه من خودم را به آنها معرفی کرده باشم من را خاله ....... نامیدند دلم لرزید یادم آمد به خاله سارا و به آرزوهای فراموش شده و یادم آمد که هرکسی می تواند در هرسمت و شغلی که باشد تاثیری مثبت ایجاد کند حتی اگرخیلی کوچک و ناچیزباشد . وبرای همین هم روزی که باهیجان قسمتی از طلاهای توی کشویم را بیرون کشیدم که برای ساخت کتابخانه بفروشم یک لحظه هم تردید نکردم خوشحال بودم که به زودی فاطمه ،زینب ،علی، شقایق ، نازنین ، متین و...........به کتابخانه خواهند آمد ودوباره آهنگ زندگی از نونواخته می شود.

هایدی

2011-05-02T21:53:00.000+02:00

نفر اول: همه ی ما فیلم و کارتون هایدی را دیده ایم شاید برای خیلی از شما هم مثل من این فیلم یکی از محبوب ترین کارتون های دوران کودکی بوده است این روزها زیاد به هایدی فکر می کنم شاید یکی از دلایلش این است که به کوههای آلپ خیلی نزدیک شده ایم حتی یکبار به دامنه هایش سفرکرده ایم همان کوههای پرشکوه و زیبایی که لحظه های زیبای زندگی هایدی با پدربزرگ به ظاهر خشنش درآنجا شکل می گرفت . اما این فقط یکی از دلایلش است گاهی شباهت عمیقی بین خودم و بهار با هایدی احساس می کنم شاید داستانش برای شما هم جالب باشد. اینجا نان فروشیها از هیجان انگیزترین فروشگاهها هستند فروشگاههای نه چندان بزرگی که به هرفرم و شکلی که نان بخواهید می توانید در آنها پیدا کنید وآدمهایی که برای صبحانه و ناهار و عصرانه از همین نانهای متنوع می خورند با اشتهایی که انگار دارند مرغ بریان می خورند و بچه هایی که خوراکیها و میان وعده هایشان را اغلب همین نانها که بعضی هایشان شیرین و مغزدار هم هستند تشکیل می دهد بدون اغراق هرکس که از جلوی این فروشگاهها رد می شود از بوی اشتها آوری که با بوی قهوه درهم می آمیزد مست می شود و حتما مکثی می کند، نگاهی و شاید هم دستی درجیب! به زودی ما باید بار برگشتن به ایران راببندیم بهار هربار می گوید مامان حواست باشد زیاد چیزنخری! می گویم چرا؟ می گوید چون باید روزآخر یک عالمه از این نانهای خیلی خوب را برای باباجون و مامان جون و بقیه سوغاتی ببریم و کلی هم از این پنیرها ! من می خندم و یادم می افتد به هایدی که در خانه ی کلارا سرمیز نانهای سهمش را یواشکی زیر دامنش می گذاشت و بعد در کمد لباسش قایم می کرد تا موقع برگشت برای پدربزرگ در کوهستان ببرد از همین یک صحنه می شد فهمید که چقدرپدربزرگ در عمق لحظه های کودکی و زندگی هایدی حضور دارد و همینطور آدمهای مشابه در زندگی و ذهن بهار.

هایدی از کوهستان، از یک شرایط بسیار دشوار زندگی قدم در خانواده ثروتمندی می گذارد او دلش تنگ می شود اما تلاش می کند که درحد کودکی اش از شرایط حاضر به نفع خانه ی روستایی حقیر برفراز کوههای آلپ بهره ببردهایدی پس از مدتی جایگاه خودش را در آن خانه ی پرشکوه پیدامی کند و توجه ها به سادگی و مهربانی اش جلب می شود کم کم حتی خانم روتن مایر هم با او ملایمترمی شود و حتی اجازه پیدامی کند به بزرگترین آرزوی زندگیش که خواندن و نوشتن است برسد اما هیچکدام از این جاذبه ها، فکرهایدی را از خانه ی حقیر بالای کوه که شرایط سختی برای زندگی دارد رها نمی کند او آنجا دلش را پیش پدربزرگ ، تام و مادربزرگش و حتی پیش گله ی بزرگ گوسفندان جا گذاشته است و این حکایت عجیب من است دراین روزها . هر چیزکوچکی هرحرفی هر نکته ای هرکتابی هرکارگاه و جلسه ای فکر من را پرواز می دهد به سوی خانه، به سوی ایران، به سوی کتابخانه به سوی خانواده و آنوقت حریصانه و با عجله تجربه های خیلی کوچک را زیردامن لباسم قایم می کنم تا سرصبر توی ساکم جا بدهم. راستی نکند که با وجود این همه چیزهای کوچک و به ظاهر کم مقدارکه قطعا روی هم که بروند کلی سنگین می شوند و آن نانهایی که بهار سفارش داده دست آخر اضافه بار پیداکنم ؟! و مجبوربشوم علیرغم میلم قسمتی شان را در فرودگاه همینجا رها کنم ؟

یادگیری زبان تازه

2011-04-20T21:36:00.000+02:00

نفر اول: آموزش زبان را درایران اینطور دیده بودم که همیشه یک سری تصاویر را قرار بود بچه ها یاد بگیرند بعد جمله ساختن و بعد حرف زدن اما آموزش زبان آلمانی را در مدرسه ی بهار به گونه ی تازه ای دیدم که برایم جالب است و به نظرم هم خوب جواب می دهد

اول این را بگویم که درمدرسه شان اگرچه که درکلاس همه ی دروس به آلمانی تدریس می شود ولی روزی سه ربع ساعت هم جداگانه برای بچه های تازه وارد کلاس آلمانی دارند معلم این کلاس خانم جدی و با دیسیپلین و درعین حال مهربانی است که مرا خیلی به یاد مامانم می اندازد چون اولا به ظاهرمرتب وآراسته و هماهنگ لباس پوشیدنش برخلاف سایرین خیلی اهمیت می دهد و همیشه بلوزدامن های شیک و مرتب می پوشد دوم اینکه حدود سنی مامان را دارد و سوم اینکه روی نظم بچه ها خیلی دقیق و حساس است و چهارم به گل و گیاه علاقه ی خاصی دارد و با شروع بهار هرروز توی باغچه ی مدرسه در ساعات بیکاری اش می بینمش که هربار با یکی دوتا از بچه ها دارد گل می کارد یا قلمه می زند بگذریم این خانم معلم بامزه همیشه از بالای عینکش به همه چیز نگاه می کند و درکلاس با بچه هایی که بعضا هنوز خیلی درابتدای راه هستند خیلی مصمم و جدی راجع به همه چیزبا لهجه ی غلیظ اتریشی آلمانی حرف می زند .

حالا خودتان رادر سن شش و هفت سالگی درحالیکه تنها تعداد لغات محدودی را می دانید دراین فضا تصورکنید:!! اواز صرفه جویی در مصرف آب و برق تا جمع کردن موهادرحمام که راه آب را نبندند تا قارچ هایی که اگر حمام تمیز نشود درآن رشد می کنند تا توصیه به نخوردن میوه هایی که خیلی زیاده از حد براق هستند چون به آنها موادی می زنند که برای سلامت ما مفید نیست تا اینکه کجا باید چه لباسی بپوشیم ومحکوم کردن جشن هایی مثل هالوین که ریشه ی آمریکایی دارند حتی درمورد اینکه مرده را با چه آدابی به خاک می سپارند وبچه چه جوری به دنیا می آید و اینکه بهتر است بیشتر از میوه ها و سبزی ها بخوریم تا اینکه از گوشت حیوانات چون آنها چه گناهی کرده اند که به خاطرما باید کشته شوند ! سخن می گوید و انگار این شیوه بد هم جواب نداده روزهای اول تنها چند لغت محدود را بهار از حرفهای او می فهمید ولی جدیدا هروقت که می پرسم کلاس ماریانه چه خبربود کلی حرف دارد برای گفتن وتازه جالب است که از اظهارنظرهای خودش هم درکلاس می گوید .

حالا می فهمم چرا می گویند آدم درمحیط سریعترزبان را می آموزد چون محیط ملاحظه ی آدم را نمی کند کج دارومریض هم رفتار نمی کند محیط خیلی رفتارجدی ای دارد با محیط باید هماهنگ و دوست شوی و آن را بفهمی تا تورا همراه خود کند . و دریادگیری زبان این مهم است که آدم بتواند درحیطه ها ی مختلفی حرف بزند و حرفها را بفهمد نه فقط برای نیازهای روزمره
پس از همینجا یادگیری هرزبانی را تنها با آموختن و اکتفای به حفظ کردن تعدادی لغت وجمله کاملا محکوم می کنم که تجربه نشان داده هیچ فایده ای ندارد و خیلی زود فراموش می شود

دستان کودکان

2011-04-09T19:30:00.000+02:00

نفر اول: در بروشوری خوانده ام : موسسه دستان کودکان. راستش اولین برداشتم قبل از اینکه دیکشنری دست بگیرم و عزمم را برای خواندن جلب کنم این بود که احتمالا باید موسسه ای باشد که درآن کودکان با دستانشان و به طبع آن ذهن خلاقشان می توانند چیزهای تازه ای خلق کنند احتمالا یک کارگاه خلاقیت !درادامه این بروشورآمده است : دستان قادرند نقاشی بکشند، کاردستی بسازند، نمایش بازی کنند، آوازبخوانند و حرف بزنند !

اما کم کم موضوع جذ اب تر شد. گوش کنید این مرکز از سال 2005 به صورت جدی کار خود را دراتریش شروع کرده این مرکز استفاده از دستان را به عنوان یک نوع زبان جدید که یادگیری آن مثل هرزبان دیگر می تواند زندگی هرکسی را متحول کند معرفی می کند و آن را برای زندگی هرفردی!! لازم می داند. زبان دستان همان زبان اشاره است که احتمالا در همه ی دنیا برای ناشنوایان وجود دارد اما تازگی این کار دراین است که کودکان و افراد شنوا را هم تشویق می کند که درکنار کم شنوایان و ناشنوایان این زبان تازه را فرابگیرند و برای این کار چنددلیل می آورد که ساده ترین و پیش پا افتاده ترین آن مساله انسانی و اینکه بشود به یک ناشنوا کمک کرد هست و در کنارآن اهداف دیگری وجود دارد که برای من جالب بود مثلا کمک به کودکان مهاجر درهنگام ورود به کشورهای دیگر واینکه تا مدتها نمی توانند ارتباط سالم و معنی داری با کودکان همسن خود در مدرسه و بقیه جاها برقرار کنند درحالیکه اگر به این زبان مسلط باشند خواسته ها و منظور خود را می توانند برسانند و همین اعتماد به نفس آنها را درایجاد ارتباط بالا می برد و یا برای کودکان خردسالی که هنوز حرف زدن کامل را نیاموخته اند و یا ایجاد یک زبان و ارتباط رازگونه بین پدرو مادر با کودکشان یا کودکان با یکدیگر که می تواند کلی مفرح بوده و به عمق ارتباط بین افراد اضافه کند و در کنار همه ی این اهداف شاید بتوانیم بعد اعتقادی خودمان را هم اضافه کنیم که با دیدن و تجربه ساعتی بدون زبان و گوش بودن قدر نعمتی را که به رایگان و ساده از خدا دریافت کرده ایم را بیشتر بدانیم و در استفاده ی درستش بیشتر تلاش کنیم . به هرحال تصمیم داریم که بهار مقدمات این زبان را بیاموزد.

اما از همه ی اینها گذشته چیزی را که دراینجا بسیار بسیار دوست دارم همین است که افراد ناتوان به هرلحاظ را از سایرین نه تنها جدا نمی کنند بلکه تلاش دراین است که با تدابیرخاصی ارتباطات سالمی را بین همه گروهها و طبقات انسانی برقرار کنند . و تلاش فراوانی انجام می شود که افراد توانا را با زندگی و مشکلات افراد ناتوان جسمی درگیر کنند مثلا طرح ریزی برنامه هایی که درآن کودکان سالم روی ویلچر می نشینند و نکات حرکت با این وسیله درخیابانها و یا چگونگی خرید از فروشگاه و برداشتن اجناس از روی قفسه های بالایی یا میوه ها را از داخل کارتونهای روی زمین را درقالب بازی های شاد تجربه می کنند و یا یادمی گیرند که اصول خط بریل چیست و چگونه می توان خواند و یا نوشت که به نظر من بسیار کار ریشه ای و عمیقی است به اعتقاد من این کار نه تنها به برقراری ارتباط عمیق وایجاد مهارت در توجه به دیگران کمک می کند بلکه بچه ها را به نوعی برای حوادث غیرمترقبه و بحرانهایی که شکل زندگی انسان را به یکباره تغییر می دهد آماده می کند و هنگام رویارویی با این قبیل حوادث به یکباره کودک همه ی اعتماد به نفس و توان خودش را نمی بازد و احساس تسلیم و به زانودرآمدن نمی کند .

از صمیم قلب آرزومی کنم

2011-04-02T18:16:00.000+02:00

نفر اول: روز اول ماه مارس همشاگردی بلغاری در کلاس زبان که البته 56 سال دارد و پزشک بازنشسته ی ارتش بلغارستان است یک عالمه نخ های تاب دار قرمز و سفید را از کیفش بیرون کشید و درمقابل چشمان پرسوال همه گفت این یک آیین بلغاری است این دستبندها را روز اول مارس به دستمان می بندیم تا بیست و یک روز بعد که روز اول بهار خواهد بود و بعد آرزو می کنیم و آن را به شاخه ی یک درخت شکوفه دار می بندیم شک نکنید که آن آرزو تا پایان آن سال برآورده خواهد شد .

یادمه آن روز خیلی دلم گرفته بود و خیلی غمگین بودم به دنیای پر آشوب که فکرمی کردم دلم می خواست گوشه ای بنشینم و گریه کنم . به همه ی کشورهایی فکرمی کردم که در آنها آنقدر بین قلب آدمها و نظراتشان فاصله افتاده که مجبورند برای اینکه صدایشان به هم برسد فریاد بزنند به دولت هایی که تحمل مردمان و هموطنان و هم خون و نژاد های خودشان و البته بیشتر جوانهایشان را هم ندارند و چاره ای ندارند به جزاینکه برای بقا ی خود همان هموطنان را بگیرندو به بند بکشند . درگوشه ی دیگر حوادث طبیعی و زمینی که خشمگین است و امکانات و تکنولوژی هایی که روزی افتخار همین آدمها بوده و حالا خودشان درآنها به دام افتاده اند . گیج و مبهوت بودم و خیلی غمگین برای همین دستم را به سادگی جلو بردم و به او اجازه دادم که دستبند آرزو را به دور دستم ببندد دلم نمی خواست یک لحظه هم فکر کنم که این هم خرافات است و بی خیال . گفتم حالا که فکرم درگیر زندگی آدمها در همه ی دنیاست بگذار بیست و یک روز مداوم هرلحظه و هرآن در لحظات خوشی و ناخوشی چشمانم بیفتد به این دستبند آرزو و از صمیم قبل آرزو کنم برای یک دنیای سالم . دنیایی که در آن آنقدر آدمها تحملشان زیاد باشد که بتوانند نظرات مخالف را هم با سعه صدر بشنوند گفتم بگذار در روزهای آغاز سال نو آرزو کنم برای قلب هایی که آنقدر به هم نزدیک باشند که وقتی می خواهند همدیگر را بفهمند مجبور نباشند فریاد بکشند! و گفتم شاید آیین یک بلغاری سردو گرم کشیده بتواند حالم را دگرگون کند!

*************************************

چند روز پیش دستبند بلغاری و سبزه ی سال نو را با بهار بردیم کناردانوب یکی را به آب روان سپردیم و یکی را به شاخه های جوانه دار رقصان در باد و آرزو کردیم برای زندگی در دنیایی پراز سلامتی، صلح ودوستی.

*************************************

لحظاتی بعد از دوردیدیم که دوپسربچه ی اتریشی کنجکاوانه و باشیطنت سبزه را از آب بیرون کشیده اند و به این گیاه تاحالا ندیده با حیرت می نگرند ! من و بهار خندیدیم گفتیم بگذار چند لحظه ای این پدیده ی نوظهور مشغولشان کند . شاید این اولین نشانه ی برآورده شدن آرزویمان باشد!تمام راه به این فکرمی کردم که چقدرآرزوها سریع در دست روزگار اسیرمی مانند !

تلاش

2011-03-27T20:25:00.000+02:00

نفر اول: اگرروزی نقطه ی سیاه کوچکی را روی یک دیوارصاف دیدید که مرتب از روی دیوار سرمی خوردو پایین می افتد و دوباره با سماجت بالارفتن را ازسرمی گیرد به چشمانتان شک نکنید که نکند دارد سیاهی می رود! یک وقت هم فکرنکنید که این همان مورچه ی معروف کتاب های درسی است که حکیم شیرین سخن می گفت که صدبار دانه از دهانش افتاد و دوباره تلاش کرد تا دانه را به بالای دیوار برساند ! خیلی ساده بدانید که اوکودک هفت ساله ای است که پشتکارفراوانی دارد و اگردرکاری اراده کند تا رویش را کم نکند دست بردار نیست حتی اگر صدبار به زمین بیفتد و مجبور باشد همه راه تا نیمه رفته را از اول شروع کند . دیگر با خودتان است که از این کار حرص بخورید، یا عبرت بگیرید و به فکر بیفتید که این اخلاق را تقویت کنید، یا اینکه مدام به ساعت نگاه کنید و برای اینکه صدایتان به او برسد فریاد بزنید که باید به خانه بازگردید و دیرتان شده! یا با خونسردی تشویقش کنید که ناامید نشود و تلاشش را از سربگیرد.

نوروز غیرعادی ما

2011-03-21T21:21:00.000+01:00

نفر اول: آقای نفردوم که گفت باید روزاول فروردین را هم طبق معمول همه روزهای دیگرسرکاربرود اولش باورنکردم بعدش که باورم شد جدی است کمی دلخور شدم اما سکوت کردم ! آخر توی این دیار غربت که عید و سال نو خودش راحت نمی آید و باید به زور کشاندش توی خانه،رفتن سرکار و طبق روزهای دیگر عمل کردن واقعا غیرعادی به نظرم آمد. پیش خودم گفتم او که برود سرکار، یعنی من و بهار هم باید برویم و آنوقت عجب عیدی خواهد شد !

اما زیاد طول نکشید که یادم به عینک خوش بینی ام افتاد که همیشه توی جیب بغلم می گذارم و تاکنون بیشتر از همه ی دارو ندارم از آن محافظت کرده ام( به طوری که دزدان نابکارروزگار و حواس پرتی های گاه به گاه خودم تاکنون به باد فنایش نداده اند !)وقتی که همراهم شد حالم بهتر شد و انگار برای ساختن این سال نو با همه ی تازگی و عجیب و غریب بودنش آمادگی بیشتری پیداکردم و خدارا شکر به خوبی انجام شد و انگار به راستی حالمان از بد به خوب تغییر یافت.

اول از همه اینکه با بهاروهمراهی آقای نفردوم یک برنامه تمام عیار نوروزی برای مدرسه اش و همشاگردیهای اروپایی چشم آبی و موبور و آسیایی هاوآفریقایی های بی خبر از عید بزرگ نوروز! تدارک دیدیم. یک سفره هفت سین با همه اجزایش و سبزه و ماهی قرمزی که با چنگ و دندان تا روزموعود حفظشان کردیم و بعد هم کلی عکس و اسلاید و آغون واغون آلمانی و توضیح درباره ایران و شهرمان و سنت ها و جشن های ملی مان و دست آخر هم به پلوماهی البته تغییر یافته با شرایط محیط و مذاق آدمها مهمانشان کردیم روز بزرگی بود انگار که با تمام وجود احساس می کردیم که باید یک تنه بارپیام صلح و لطافت پیشینیان و امروزیها و فردایی هایی راکه به فرهنگ پرقدمت ایرانی عشق می ورزیده اند وهنوز هم دلشان برای ایران می تند را به دوش بکشیم و تصویر مثبتی از کشورمان علیرغم ذهنیت هایی که هست نشان بدهیم و انصافا بد هم نشد یک مهمانی خانوادگی بزرگ شد با این تفاوت که همه غریبه و تازه وارد بودند و همه چیزمان برایشان تازگی داشت و کلی حرف بود برای گفتن و یاد دادن و البته برای خودمان هم کلی چیز برای یاد گرفتن.

صبح روز عید، بهار به زور از خواب بیدار شد کلی غلت خورد و نازکرد انگار که هوای بهار که صدالبته دراینجا هم خوشبختانه رخ نموده حسابی خمارش کرده بود و دل و دماغ مدرسه نداشت . آقای نفر دوم هم کاملا بی انگیزه و به زور دوش آب گرم و صبحانه نسبتا مفصل خودش را وادار کرد که باید کوله اش را به دوش بکشد و برود دانشگاه. من هم سرخاب و سفیدابم را بعد از یکسال که بدون مصرف مانده بودند از توی کشو بیرون کشیدم و کمی رنگ مالی کردم تا شاید حالم عوض شود و بعد هم کلی الکی برای بهار رقصیدم و شعر بهارم دخترم از خواب برخیز شکرخندی بزن شوری برانگیز رازمزمه کردم تا حالیش کنم که روز اول سال نو را باید شاد بود ونباید تنبلی کرد که بهار موعدی است برای بیدار شدن از خواب سنگین زمستانی ! بعد هم که هردو را راهی کردم ،از توی اینترنت آدرس یک رستوران ایرانی را بیرون کشیدم و روانه کلاس زبان شدم توی کلاس دلم می خواست که بیشتر از همیشه از دیگران حال و احوال بگیرم و سردماغ باشم و چیز یاد بگیرم وبه یکباره حس خوبی به سراغم آمد حس اینکه مصداق دعای یا مقلب القلوب موقع تحویل سال نو شده ام دیگر عصبانی و کسل و دلخور نبودم خوشحال بودم که اگر از دلخوشیهای این روزهای نوبهاری خانواده و ایران به دورم ولی دارم چیزهای تازه می آموزم و تجربه هایی به دست می آورم که شاید بتوانند آینده خودم و بچه های ایرانی را که لحظه ای از فکرشان غافل نمی شوم را بهتر کنند . بعد هم جای همگی خالی بعد از یکسال و اندی چلوکباب ایرانی خوردیم هرسه تایی در آفتاب بی رمق اولین روز بهار. البته بماند که رستوران ایرانی دولاپهنا قیمتش را حساب کرد به بهانه ویژه نووز بودن! ولی ارزش خوشحالی بهار و سورپریز شدن نفر دوم را که مدتها بود هوس چلوکباب و سبزی خوردن کرده بود را داشت و تازه کلی هم بهار توی پارک بازی کرد و من هم بعد از تقریبا چهاریا پنج ماه جرات کردم و اجازه اش دادم کلاه از سر بردارد تا باد با موهای نرم قهوه ایش بازی کند و آفتاب کم رمق نوازشش کند و آنوقت هرسه تایی حال و روحیه ای تازه پیداکردیم تا سال نو را خوب شروع کنیم .

من این روزها عمیقا ایمان آورده ام که خوشیهای کوچک را باید از دل روزمرگیها بیرون کشید و پروبالشان داد و پرورندشان وگرنه نمی شود منتظرماند تا جامعه و روزگار و خویشان و آشنایان، دوستان یا غریبه ها در بسته بندیهای زیبا تقدیم آدم کنند .و البته که چقدر گاهی وقتها بی تفاوت و سریع و آسان از کنار همه چیز عبورمی کنیم .

بهاری که در راه است

2011-03-14T13:16:00.000+01:00

به پیشواز بهاری که در راه است

حال همه ی ما خوب است

2011-02-27T16:36:00.000+01:00

نفر دوم:

Immer, immer wieder geht die Sonne auf
und wieder bringt ein Tag für uns ein Licht,
Ja, immer, immer wieder geht die Sonne auf,
denn Dunkelheit für immer gibt es nicht,
die gibt es nicht, die gibt es nicht.

یک – همکار و دوست اتریشی که احتمالا حال و روز و دغدغه ها و نگرانیهای این روزهای من را میبیند میگوید این ترانه را گوش کن برای روزهایی که احساس میکنی که جسارتت را و انگیزه ات و روحیه ات را از دست داده ای. ترانه ای است آلمانی و قدیمی و با این مضمون که همیشه دوباره خورشید در خواهد آمد و برایمان روز و روشنایی خواهد آورد و تاریکی، همیشگی نخواهد بود.

دو- آن یکی دوست اتریشی که دو سه روزی در شهرشان مهمانشان بوده ایم هم ایمیل میزند. یعنی مرتب برای هم میگوییم و مینویسیم، اما این بار نوشته است که میدانم حال و روزت را در این روزها. هر وقت چیزی بر قلبت سنگینی کرد برایم بنویس در کنارت هستم .

سه – کاش میشد برایشان این شعر را با همه بارمعناییش ترجمه کرد و دکلمه خسرو شکیبایی را هم برایشان فرستاد که

نامه‌ام بايد کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آينه،

از نو برايت می‌نويسم

حال همه‌ی ما خوب است

اما تو باور نکن! (*)

-------

(*) شعر از سید علی صالحی

یادتون می یاد پفک نمکی مینورا؟

2011-02-10T21:22:00.000+01:00

نفر اول: هنوز که هنوزه من عاشق پفک نمکی ام ! می توانم بگویم تنها خوراکی ای هست که واقعا دوستش دارم . تا آنجا که هروقتی که قرار است خودم را خیلی تحویل بگیرم ، مثلا کار مهم و سختی کرده باشم و روسفید بیرون آمده باشم ، هرزمانی که امتحان سختی یا موقعیت دشواری را پشت سرگذاشته و از خودم خوشم آمده باشد واقعا محتاج یک سوپرمارکت و یک بسته پفکم تا به خودم جایزه بدهم و از خجالت خودم دربیایم ! آقای نفر دوم از این کار من خنده اش می گیرد و می گوید این همه خوراکیهای متنوع و رنگارنگ و مفید واقعا نمی شود جایزه بهتری به خودت بدهی ؟ خوشبختانه بهار به مدد آموزشهای مهدکودکها و مدارس هیچ تمایلی به خوردنش ندارد و همیشه هم به من تذکر می دهد و من هم صدالبته سعی می کنم و ترجیح می دهم این جایزه مهم و غیرقانونی را زمانی دریافت کنم که بهارخانم در مدرسه تشریف داشته باشند !

برای من قرچ قرچ دانه های پفک در زیردندان یادآور روزهای شیرین و شاد کودکی اند دوران سرخوشیها و بی فکربودنها آن زمانی که چون از خرده های ته بسته پفک که با انگشت می لیسیدیمشان خوشمان می آمد یاد گرفته بودیم که بسته اش را از همان اول خوب مشت و مال بدهیم تا خرده های بیشتری داشته باشد ! طعم آغوش گرم و مهربان پدر که گاهی از سرکار که می آمد پشت سرش یک پفک قایم کرده بود . طعم خریدهای اول ماه مامان از تعاونی فرهنگیان که همیشه برای یک هفته ای خوراکیها و تنقلات و از جمله پفکمان را تامین می کرد . طعم شیرین تماشای حنا دختری در مزرعه و خانواده دکترارنست و همزمان تندتند جویدن پفک ها و اینکه همیشه سردانه آخر و خرده ها با برادرم حرفمان می شد . آن روزهایی که برف می آمد و بعد از درست کردن آدم برفی صدالبته خوردن یک خوراکی خوشمزه می چسبید .

با اینکه طعم پفک های اینجا برایم مثل انواع ایرانی اش نیست ولی هنوز هم هرزمانی که حواسم به خودم باشد و بخواهم خودم را تحویل بگیرم مستقیم و چشم بسته ازمیان قفسه های متعدد سوپرهای خیلی بزرگ عبور می کنم و خوراکی محبوبم را می خرم و از آنجا که اینجا کسی به کسی چپ چپ نگاه نمی کند و هیچ کاری از هیچ کسی عجیب و خیره کننده نیست همانجا بیرون مغازه بازش می کنم و قرچ قرچ دانه هایش را می جوم و پیش خودم فکرمی کنم آخ که چقدر دلم برای مامان و بابای مهربانم تنگ شده .
راستی خوب است این را هم اضافه کنم که هنوز مامان و بابا بسته های بزرگ پستی خوراکیهای خوشمزه برای ما از ایران می فرستند ! و من و بهار که چه ذوقی می کنیم و چطور تندتند سهم خودمان را از این بسته بزرگ جدا می کنیم .

صاحب نظر

2011-02-06T20:46:00.000+01:00

نفر اول: دخترک به تازگی حسابی صاحب نظروعقیده شده دیگر به راحتی زیربار حرف من برای انتخاب لباس نمی رود گاهی فکر می کنم مخصوصا مخالفت می کند تا بگوید من را جدی بگیرید من بزرگ شده ام ! اما همیشه کلی دلیل برای مخالفتهایش دارد که سلسله وار آنها را پشت سرهم برایم می شمارد و البته ازدید خودش همه هم منطقی هستند. مدتی حرف کفش بند دار می زد می گفت چون پاپیون زدن را یادگرفته ام یک کفش بندی می خواهم مدتی گفت تا اینکه روزی ازمن ناامید شد که برایش نمی خرم و گفت راستی مامان می دونی خیلی خوبه آدمها وقتی کفششان برایشان کوچک می شود یا دیگر دوستش ندارند آن را به کس دیگری بدهند که احتیاج دارد ؟ گفتم آره اگه هنوز خوب و تمیز باشه فکر خوبیه ولی چه طور؟ گفت هیچی منظورم این بود که بابا می تواند هروقت کفش بندی اش را دیگه نخواست بده به من !!!!!!!!!!!!!!!! من که دلم کباب شده بود دستش را گرفتم همان روز و رفتیم کفش فروشی ! هرکفشی که من می گفتم دوست نداشت تا بالاخره جلوی اولین کفش بندی ایستاد و گفت من همین را می خوام از من نه گفتن و از او اصرار . گفتم آخه دخترجون صبح ها که می خواهی بری مدرسه اذیت می شی اینهمه ببندی و باز کنی هنوز برای تو زود است اما او گفت این خیلی شیکه ببین چقدر به پاهام می یاد ببین شیک شدم ببین چقدر راحته می توانم هم کوهنوردی کنم و هم فوتبال برای راه رفتن هم خیلی خوبه اصلا دیگه موقع راه رفتن لازم نمی شه غربزنم ! تازه تو رویت را بکن آنطرف ببین چقدر سریع بندش را پاپیون می کنم ! زیرچشمی نگاهش می کردم که چندبار تلاش کرد و خیلی خوب نشد بعد به زوربندها را با زیرکی به هم پیچید و جفت پا جلویم ایستاد و گفت ببین چقدر سریع و راحت پوشیدم حالا برایم بخر! آخرش تسلیم شدم و خریدم .

توی راه گفت مامان آن ویترین توی خونه ایرانمون را یادت می یاد که اولین لباس و کفش نوزادی من را توش گذاشتی برای قشنگی ؟ گفتم آره چه طورمگه ؟ گفت وقتی کفشهام را دیگه نخواستم به کسی آن را نمی دم چون دوستشون دارم اما می ذارم توی آن ویترین و زیرش می نویسم : کفشهایی که مامان نمی خواست بخرد چون فکرمی کرد من هنوز بچه ام اما من دوستشون داشتم آنقدر اصرار کردم تا مجبورشد بخردو من خیلی خوشحال شدم !

پراکنده گوییهایی از بودن و نبودن

2011-02-04T17:31:00.000+01:00

نفر دوم:
یک – دو سه ماه قبل رفته بودیم پراگ، شهری جمع و جور و دوست داشتنی و زیبا. یک چیزی روحی یا نمیدانم چه چیزی در این شهر جاری بود که احساس میکردی میتوانی راحت با آن ارتباط برقرار کنی. انگار میفهمیدی اش و میفهمیدت. شاید هم به خاطر نویسنده هایی است مثل کافکا و کوندرا که بالاخره نامشان با این شهر عجین شده. توریست ها کلا در این شهر راحت ترند انگار، اگر که بخواهیم مثلا با بوداپست مقایسه اش بکنیم. کمتر چپ چپ نگاهت میکنند و تا دیروقت بیرون ماندن چندان هم نگران کننده نیست. و در کنارش بگذار تصویر کریستال فروشی های خوش آب و رنگ را. خلاصه اینکه خاطره خوب از این شهر برایمان ماند، دستشان درد نکند.

دو- نمیدانم این چه دردی است که به جان آقای نفر دوم افتاده که ردپاها و گم شده ها و آنهایی که نیستند ولی هستند انگار، در همه ی این جاهایی که میرود بیشتر فکرش را مشغول میکند و جلبش میکند. شاید این حال و احوال ریشه در گذشته ها و در دوران نوجوانی ای دارد که خیلی ها گم میشدند و یا باید انتظار گم شدنشان را داشت. و این شهرهای اروپایی هم که همه کم و بیش خدا را شکر روزهای متلاطمی را داشته اند، یا جنگ بوده و یا انقلاب، و اقتضای هر دوی اینها هم بودن است و نبودن و ردپاها و یادبودها. و خلاصه خوراک نامبرده انگاری فراهم است. پراگ هم از این نظر چیزی کم نداشت. میشد تابلوهای یادبودی را روی دیوارها دید از زمان جنگ جهانی دوم با اسامی آدمهایی که از مدافعین شهر بوده اند و در این محل جان سپرده اند تا آنهایی که به اردوگاههای معروف و یا بی نام و نشان مرگ برده شده اند و دیگر خبری از آنها نیست. و از یادمانهای معاصرتر یادبود دانشجوهایی که در اعتراض به اشغال کشور توسط شوروی خودسوزی کرده اند و عکسشان ودسته گل و شمعی. گرچه که شاید تا بیست سال بعد از این واقعه هم هنوز حکومت پلیسی برپا بوده است.

سه- در همین وین خودمان در جاهای مختلف شهر میشود پلاکهای برنجی ای را دید در کف پیاده روها، با اسامی آدمهایی که روزگاری ساکن خانه های همین حوالی بوده اند، با تاریخ تولدشان، و با تاریخهای دیگری که متفاوت است البته، مثلا تاریخی که از این شهر اخراج شده اند یا تاریخ تقریبی کشته شدنشان، گاه با نام شهر و یا اردوگاهی که در آن جان سپرده اند و خیلی وقتها با دو کلمه فقط: اردوگاه نامعلوم. همه متعلق به سالهای 1938 تا 1945. و عمدتا و البته نه همه، از یهودیهای ساکن این شهر. مثلا فقط در همین خیابان "گومپندورفا اشتراسه" که در چند قدمی ماست شاید در کل بشود بیش از شصت هفتادتایی از این اسمها را دید. و گاه با عبارتهایی مکمل در کنارشان، مثلا "برای یادآوری آینده" یا " از این محل تبعید شدند و به قتل رسیدند". به هرحال جستن این نامها و گاه تصور آن روزها خودش قصه ای است مفصل در کنار همه ی قصه ها و غصه های این روزها.

چهار- فرض کنید که در یکی از همین خیابان گردیها در "گومپندورفا اشتراسه"، که یکی از مسیرهایی است که پیاده میروم به دانشگاه، به یادبودی برخورد کرده باشی از آدمی به اسم "اسکار اسویباک" که در 1878 به دنیا آمده بود و در 1939 هم تبعید شده باشد به اردوگاهی ناشناس در یوگسلاوی، به همراه همسرش و احتمال قریب به یقین هردو در همان جا هم به قتل رسیده باشند. و بعد کنجکاوی کنی به خاطر فامیل عجیبش، که معادل فارسیش چیزی میشود مثل نان سوخاری خودمان، و در اینترنت گشتی بزنی برای اطلاعات بیشتر، و بفهمی که گویا برای خودش کسب و کاری موفق داشته این آقا در وین، صاحب یک بنگاه لباس، و ساکن خانه ی شماره ی 144 در این خیابان بوده و خلاصه اوضاع آبرومندی،اصلا اهل زاگرب بوده و در پنجم ژانویه ی 1908 با یک دختر وینی به اسم گیزلا ازدواج کرده در خیابان "فونف هاوس" در همین وین. در 18 نوامبر 1938، یعنی دقیقا سی و سه سال قبل از تولد من، مجبورش کرده باشند که فرمهایی را برای نازیها پر کند که بعدا بتوانند به او دسترسی داشته باشند، و بعد در آن سالهای سیاه و کذایی این بلاها سرش آمده و احتمالا در اردوگاهی در کرواسی فعلی حوالی سال 1942 کشته شده باشد. و بعد فردایش، بله دقیقا فردای این اکتشافات، دانشجویی اینجا سمیناری داشته باشد و اسم این دانشجو باشد "سیمون اسویباک" . و بعد از همکارت که اتریشی است و سالهاست که ساکن وین است بپرسی که گویا فامیلی "اسویباک" ، فامیلی متداول و بزرگی است در این شهر و بعد جواب بشنوی که چطور؟ من خودم بعد همه ی این سالها برای اولین بار است که امروز این اسم را شنیده ام و اسم عجیبی است و بعد تو بگویی که من در عرض دو روز پشت سرهم دوبار با این اسم برخورد کرده ام، در دو وضعیت کاملا متفاوت و شاید متناقض. و او هم هاج و واج بماند که یعنی چه؟ قصه ی عجیبی است. اینکه پیامی دارد یا نه را نمیدانم. مثلا این آقای اسکار از طریق سیمون نامی میخواسته پیغامی بدهد؟ نمیدانم ولی یک جورهایی آدم جا میخورد و تنش مور مور میشود.

پنج – سایتی هست که امکان دسترسی به اسناد و مدارک مختلفی و از جمله پرونده های مربوط به گشتاپوی وین را فراهم کرده است. پرونده بیش از هزارو پانصد نفر با بیش از چهار هزار و ششصد عکس، با این عنوان تقریبی که دیگر ناشناس نیستند. یا آدمهایی هستند که درآن سالها برای مدتی کوتاه دستگیر شده اند، یا تبعید شده اند، یا اعدام شده اند، یا زیر شکنجه کشته شده اند، با شرح مختصری از احوالاتشان، مثلا تاریخ تولد یا محل دستگیری یا عاقبتشان. البته قطعا اینها همه ی آنهایی نیستند که سر به نیست شده اند. بعضی ها حتی پرونده ای هم نداشته اند. عکسهای این پرونده ها هم هرکدام یک حالی دارد، یکی با بی تفاوتی محض به دوربین نگاه کرده،دیگری پوزخندی زده، آن دیگری معلوم است کتک مفصلی خورده و بازجوها حتی موهایش را هم چنگ زده اند تا به زور جلوی دوربین قرار بگیرد، دیگری سر و صورتش زخمی است و نفر بعدی حتی به دوربین نگاه هم نکرده. قطعا وقتی این عکسهای سیاه وسفید و نیمرخ و تمام رخ را میگرفته اند فکرش را هم نمیکرده اند که روزی چیزی خواهد بود به اسم اینترنت، و اینهایی که الان به زور و ضرب مقابل این دوربین قرار گرفته اند روزی زل خواهند زد به چشم میلیونها آدم در سراسر دنیا.و حکایتشان را همه میتوانند بخوانند. این عبارت نه دیگر ناشناس، خیلی بارمعنایی میتواند داشته باشد.

شش- بعضی وقها فکر میکنم یکی از اتفاقات غم انگیز میتواند این باشد که مثلا جلوی زمان فوت یا محل فوت یک نفر بنویسند نامعلوم. یا در پرونده اش، اگر داشته باشد البته، جایی نوشته باشند که از سرنوشت نامبرده خبری در دست نیست.

هفت- اتفاقا باز چند وقت قبل در کتابخانه کتابی دیدم در مورد یک شاعر مبارز مجار، که در همان سالهای کذایی دستگیر شده و بعد از مدتها زندان، به دست فاشیستها اعدام شده و در یک گور جمعی دفن شده. بعد از سالها و با واکاوی آن گور از روی دست نوشته ی آخرین شعرهایش که در روزهای آخر زندان نوشته بوده و در پالتویش جاسازی کرده بوده، توانسته اند هویتش را معلوم کنند. این هم قصه ی غریب و غم انگیزی است.

هشت – فکر میکنم خیلی وقتها، به همه ی این مدارک و یادبودها، به عنوان هزینه های گذشتن از یک دوران. شاید اینطوری بیشتر بشود بودن این آدمها را احساس کرد، آدمهایی که بالاخره زمانی عمر طبیعی شان به پایان میرسید. البته شاید خیلی هایشان نه درفکر مبارزه بوده اند و نه اهلش، راه گریزی نداشته اند، این بلا ناگهانی به سرشان نازل شده، ولی به هرحال به عنوان بخشی از تاریخ شده اند ناخواسته و ناخودآگاه.

نه- شاید بیربط به همه ی این نوشته ها شاید هم نه، همکاری دارم مصری-یونانی ولی همسرش اتریشی است و خودش هم اینجا درس خوانده و کار کرده از سالها قبل و یا باید عربی حرف بزنیم و یا آلمانی که این دومی البته آسان تر است و خوشمزه تر، دیروز میپرسم از حال و احوال این روزهای مصر. حرف که خیلی زدیم ولی جمله ی شاید قابل پخشش! در اینجا این بود که شاید حسنی مبارک خیلی هم وحشتناک بد نباشد به نسبت بقیه ی دیکتاتورها ولی وقتی سی سال روی یک صندلی نشسته باشی خود بخود شلوارت هم خراب میشود و ازبین میرود دیگر به خاطر شلوارت هم که شده بس است، پاشو آقاجان از روی این صندلی! دیدم این هم اصطلاح جالبی است برای این جور مواقع. حیف بود بازگویش نکنم.

پنجه های عقاب پیر

2011-01-30T20:15:00.001+01:00

نفر اول: همه راه به او فکرمی کردم ! به مادربزرگ پیری که نوه پرجنب و جوش و کوچکش را به استخر آورده بود دریک ساعتی که بچه هایمان شنا می کردند ما کلی با هم حرف زده بودیم اولش سخت بود اویک اتریشی تیپیک بود با لهجه غلیظ و متفاوت آلمانی و من یک شاگرد مبتدی در آلمانی اما کم کم همدیگر را فهمیده بودیم دستهایش با انگشت های خم شده به داخل و تورم زیاد و پاهای همین شکلیش که شبیه به پنجه های یک عقاب شده بودند اولین بار توجهم را جلب کرده بود و بعد سرزندگی و روحیه شاد و سرحالش و اینکه مدام برای این نوه کوچک ذوق می کرد و تشویقش می کرد به هرحال در لابلای حرفهایش از خودش گفت از اینکه بیست سال است که مبتلا به رماتیسم پیشرفته مفصلی شده و باید بااین فرم جدید بدنش کنار بیاید او می گفت دختر من مادرش، مادربزرگش ،و مادر مادربزرگش را دریک زمان دیده دخترش هم این حق را دارد پس من باید سرحال بمانم و زندگی کنم ( پیش خودم حساب کردم که حداقل برای بیست و اندی سال آینده اش برنامه ریزی کرده !) پرسیدم با این وضع کارهای خانه را چه کسی می کند؟ گفت خودم گفتم نه بابا ! گفت جدی می گویم غذا می پزم بافتنی می کنم و خیاطی و البته نوه داری . می دانی مامانش پروفسور است و دایما درسفر پس بیشتر اوقات با هم هستیم فقط برای نظافت خانه دخترجوانی کمکم می کند آخر خانه بزرگ است باغ و این حرفها! با بیماریم کنار آمده ام و با دستهایم ! داروهای خوبی دارم که دردم را تخفیف می دهند .

بعد نگاهی به لباس آستین بلندم انداخت و گفت مواظب خودت باش حالا که می خواهی حجاب داشته باشی و این لباس را انتخاب کرده ای آفتاب را فراموش نکن گاهی توی بالکن و گاهی توی حیاط دستهایت را توی آفتاب بگیر.این لباس نمی گذارد آفتاب با تنت دوست باشد کلسیم و ویتامین دی را فراموش نکن .

تا رسیدیم توی خانه دستهایم را گذاشتم روی میز و به بهار گفتم بیا یک عکس فقط از دستهایم بگیر ! با خنده و تعجب نگاهم کرد گفتم بگیر باید یادم بماند که با این دستهای جوان و سالم بااین انگشتان صاف و قوی من باید خیلی کارها بکنم ! این دستها خیلی قوی هستند و خیلی کارها می توانند و باید بکنند .و برایش تعریف کردم از مادربزرگی که با انگشتان خمیده به سمت داخلش و دستهای متورم و درست مثل پنجه عقابش همه کارمی کرد و با همه وجودش از لذت زندگی می گفت .

بهار خوب گوش کرد بعد دستانش را گذاشت روی میز و گفت پس تو هم از دستان من یک عکس بگیر!

وطن

2011-01-23T21:15:00.000+01:00

نفر اول: از همه دنیا آمده بودند من البته جغرافی ام با وجوداینکه درهمه دوران مدرسه کمتر از 20 نگرفته ام خیلی قوی نیست ولی به هرحال آنقدر از همه جای دنیا جمع شده بودند که اسم بعضی از آنها را تا آنروز نشنیده بودم نمایشگاه و بازارچه بین المللی بزرگی بود که به همت انجمن بزرگی که حامی کودکان محروم در سراسر دنیا هست برگزار می شد می گفتند یازده سال است که با همین شکوه و عظمت برگزار می شود. درست مثل این بود که همه دنیا را نه درهشتادروز که فقط در نصف روز بگردی و این خیلی هیجان انگیز و جالب بود نماینده های هرکشور لباسهای مخصوصشان را پوشیده بودند غذاهای مخصوصشان را می پختند و عرضه می کردند و راجع به صنایع دستی مهمشان حرف می زدند و البته هم می فروختند در قسمتی هم فرصتی فراهم بود برای اجرای آهنگ ها و رقص های مخصوصشان .محیط باز و شگفت انگیزو فرصتی بود برای از خود گفتن . کسی برای کسی پشت چشم نازک نمی کرد ، هیچکس دیگری راتمسخرنمی کرد و هیچکس نمی خواست که دیگری را تغییردهد برای همین در کنار سرخپوستانی که با لباسهای از جنس پروپوست و نیمه عریان آمده بودند خانم های عرب را می دیدی که درلباس مخصوص زنان عرب دارند از بسته بندیهایی برای مردم اتریش سخن می گویند که در آن چادر و سجاده و قرآن هست برای عبادت و یا آب زمزم در شیشه ای برای تبرک . و آنطرفتر در کنار زنان تاجیکی و گرجی با لباسهای مجلل و فاخر می توانستی سیاهپوستانی را ببینی که درهمه کارهای دستی و کارت پستالهایشان ردپایی هست ازفقرو محرومیت .ا

یادرکنار غرفه ای از مالزی و پاکستان با غذاهای پرازگوشت که تبلیغ حلال بودنش را می کردند بارها و کافه هایی را ببینی که تبلیغشان این بود که معرکه ترین آبجوها و مشروب ها را عرضه می کنند . و یا غرفه ای از فلسطین و آنسوتر غرفه ای از اسراییل. همه چیز زیبا بود خیلی زیبا . اما من عصبی شده بودم هرچه جلوتر می رفتم امیدم برای یافتن اثری از ایران کمرنگ تر می شد دوساعت چرخیده بودم میان اینهمه کشور و اینهمه آدم اما ایران را ندیده بودم توی دلم می گفتم به خدا ایران کشور خیلی بزرگی است چندین برابر همین اتریش ! و صدالبته کشوری با قدمت و فرهنگ چندهزارساله . باورکنید که مرطوب شدن چشمهایم را احساس می کردم که ناگهان دیدمش ! پرچم سه رنگ و هموطنان آشنایش را و بهتر از آن صنایع دستی های باشکوه و کم نظیر هنرمندان اصفهانی را . شاید تابحال اینقدر از دیدن پرچممان خوشحال نشده و به خود نبالیده بودم . پسته بود و خرما برای پذیرایی و خانمهای خوش برخوردی که درلباس رسمی ایران با بازدیدکنندگان انگلیسی و آلمانی حرف می زدند و مهمانداران قابلی بودند به هرحال ازاینکه پرچم ما هم مثل بقیه کشورها ودرکنارآنها حالا شده برای یک روز هم در صلح و دوستی دراهتزاز بود به خود بالیدم و شادیم تکمیل شد .

**********************************

شب برای بهار املای فارسی می گویم روی کلمه وطن توقف می کند نمی داند چطور باید بنویسد و نمی داند یعنی چه ؟

و من برایش اینگونه می گویم که : وطن یعنی خانه یعنی سرزمین، یعنی کشوری که آدم در آن به دنیا می آید، رشد می کند و بزرگ می شود درست مثل گیاهی که درخاک ریشه می کند و قد می کشد . وطن یعنی جایی که پدرهست ،مادرهست فامیل هست و همسایه هایی که دوستشان داشته باشی . وطن یعنی جایی که آلودگی هوایش ، مشکلات و غصه های مردمش روز تورا خراب و خوشحالیها و شادیهای کوچک مردمانش قلبت را پرازشادی و امید می کند . وطن یعنی جایی که وقتی پرچم و نمادش را می بینی دلت می لرزد و پایت سست می شود و شاید قطره اشکی هم در چشمانت می نشیند . ا

********************************************

مادربزرگ هروقت که به بوته نرگسش آب می داد می گفت اگرامسال هوا با این نرگس هامهربان نبود و نگذاشت که به گل بنشینند سال دیگر حتما گلهای بیشتر ، با گلبرگهای بیشتر و خوشبوتری خواهد داد .ا

********************************************

همه اینها را گفتم که یادم باشد وطن یعنی جایی که خاکش با ریشه های مردم مهربان و وفادار است اگر هوا با سرشاخه های جوان سرناسازگاری گذاشت ریشه های قوی دردل خاک مهربان دوام خواهند آورد.ا

گل پامچال

2011-01-16T20:57:00.001+01:00

نفر اول: توی باران قدم می زدم که ردیف گلهای پامچال جلوی گلفروشی من را با خودش برد به دنیای خاطره ها ، به دنیای پدر، مادر، خانواده، به اینکه همیشه همین موقع ها گلدانهای بزرگ توی ایوان خانه مامان و بابا پرمی شود از پامچالهای رنگی که با خود نوید بهار را می آورند . یادم آمد به پارسال همین موقعها که داشتیم بارسفر می بستیم و کلی استرس داشتیم و آنوقت ده روزمانده به سفر تلفنی به من خبر دادند که آقای نفردوم درتهران جلوی وزارت علوم پایش خیلی ساده به یک زنجیر وسط پیاده رو گیرکرده و زمین خورده و دوجای دستش شکسته و جراحی می خواهد و من که با چه دلی بهار را به مامان و بابا سپردم و با اتوبوس راه افتادم طرف تهران و همه راه را اشک ریختم یادم آمد روزی که برگشتیم به خانه مان داشتم دنبال بهار به مهدکودک می رفتم که پدر آقای نفردوم را از دور دیدم که با عصایی در دست دوتا گلدان پامچال را توی دستشان گرفته بودند و به سمت خانه ما می آمدند که چقدر خوشحال شدم آن روز از دیدنشان که همیشه دلگرمی دهنده و پشتیبان هستند و آمده بودند دلداری مان بدهند که نترسیم از رنج سفر که حالا مضاعف هم شده و چقدر حضورشان خوب بود در آن روز و چقدر برای پامچالها ذوق کردم . حالا یکسال گذشته ما از آینده نامعلوم در آن روزها به مدد دلگرمی و دعاهای پدرها و مادرمان نترسیدیم و سعی کردیم قوی باشیم که البته همیشه هم آسان نبود و حالا دوباره فصل پامچالها شده که با خود نوید بهار را به همراه دارند .ا

دخترمهربان ما

2011-01-08T18:41:00.000+01:00

نفر اول: بهار توی تب می سوخت. حسابی سرماخورده و نای بازکردن چشمهایش را هم نداشت. با این وجود لبان خشکش را به زحمت از هم بازکرد و گقت: مامان ، می شه با هم بریم بازاری ، جایی برای خرید ؟ فکرکردم اشتباه شنیده ام و یا او دارد هذیان می گوید، اما دوباره خیلی جدی گفت : فردا روز کریسمس است من باید برای تو و بابا هدیه ای ......... بعد یکدفعه حرفش را قورت داد (انگار که رازی باید دردل بماند) و ادامه داد راستی من یک یورو کم دارم می شه به من قرض بدی؟

چقدرخوب که هوا تاریک شده و من هم هنوز چراغها را روشن بودم که کسی اشکهای مرا ببیند دستان کوچک تبدارش را بوسیدم و او دوباره با بی حالی مژه های بلندش را روی هم فشارداد و به خواب رفت. ا

آشپزی ایرانی در مدرسه اتریشی

2011-01-02T19:37:00.000+01:00

نفر اول: معلم بهاربا احتیاط و من و من گفت : ما روزهای جمعه با بچه ها توی کلاس غذا درست می کنیم آیا شما هم حاضرین که یک هفته این کار را بکنید؟ حرفش را انگار توی هوا قاپیدم. آخ که چقدر دلم لک زده بود برای مهمان و مهمان بازی که توی ایران زیاد داشتیم فقط تردید داشتم که بچه ها غذاهای ایرانی به ذایقه شان خوش نیاید . معلم، آش و سبزی قورمه! را از غذاهای ایرانی می شناخت. با قورمه سبزی که موافق نبودم با سبزی خشک هیچ وقت قورمه سبزی واقعی که عطرش تا هفت محله آنطرفتر هم می رود نمی شود. آش هم راستش توی این هشت نه ماه نپخته بودم. رشته و کشک از مغازه ایرانی آن سرشهر و خلاصه کلی دردسر ولی خواستش را جواب گفتم و با بچه ها آش را بار گذاشتیم و الویه درست کردیم و تزیین و کلی حال کردیم و این ماجرا نمایشگاهی شد برای کل مدرسه و بهار هم خوشش شده بود که دوتایی می توانستیم حرفی برای گفتن و چیزی برای نشان دادن داشته باشیم و کلی برای ایرانی و غذا و سلیقه ایرانی کلاس گذاشتیم. روز خوب و بزرگی بود و دست آخر بامزه تر اینکه معلمهای چهارطبقه از من دستور پخت این غذاها را می خواستند ! ا

هالوین

2010-12-24T17:07:00.000+01:00

نفر اول: از هرکسی که سراغ هالوین را می گرفتم خنده ای یا تغییر حالت چهره ای تحویلم می داد و می گفت : روز آخر اکتبر است ولی ما هم چیزبیشتری از آن نمی دانیم این یک جشن و فستیوال آمریکایی است که چندسالی است آمده و چسبیده به ما و شده یک سرگرمی برای بچه های ما و راستش را بخواهی خیلی هم دوست داشتنی نیست، ولی ویترین فروشگاهها پربود ازنمادهای هالوین ، کدوهای تزیین شده به صورت چهره های عجیب و غریب و ترسناک و البته وسیله هایی هم برای شیطنت و سرکاری و ترساندن دیگران . مشتاق تر شدم تا بیشتر بدانم ، اگر یک پدیده تازه است ، اگر غریبه ای مشکوک است که شاید به زور و شاید با روندی آرام و خزنده آمده و خودش را انداخته وسط این مردم و بخصوص بچه ها و جوانها، حالا چه جوری با آن برخورد می کنند ؟ جستجوهایم سرانجام به نتیجه رسید و توانستم چند برنامه که به تلاش انجمن های مختلف و فعال در زمینه اوقات فراغت کودکان برنامه ریزی شده بود را پبدا کنم و با بهار آنها را تجربه کنیم که البته با نگاه من کلی هم درس و نکته داشت برایم :ا

-نخواسته بودند که جلوی این تازه وارد را بگیرند و یا وجودش را انکار کنند و مقاومت دربرابر آن به خرج بدهند که در هرصورت ارتباطهای گسترده و پرسرعت امروزی ورودهای تازه و ناخواسته را اجتناب ناپذیر کرده است . به عبارتی نوعی آزاد گذاشتن آگاهانه را در این روز دیدم .ا

-به جوانها میدان داده بودند که همان کارها را به همان سبک اصلی شان انجام دهند به هرحال مقاومت دربرابر جوانها را احتمالا کاری بیهوده دیده بودند چون آنها جوانند ، می بینند ، می خواهند و البته برایشان خیلی هیجان دارد که خودشان را به شکلهای ترسناک درآورند و رنگ قرمز را مثل خون از سروصورتشان سرازیر کنند تا همه نگاه کنند و دندانهای تیز و برنده بچپانند توی دهانشان و خنجری از گردن و سرشان آویزان کنند که یعنی خنجر خورده اند ولی هنوز می توانند راه بروند! و بعد در یک مهمانی ترسناک سروصداهای عجیب راه بیندازند که همه فکر کنند ارواح سرگردان و جادوگرانند که جمع شده اند به هرحال می شود این فرصت را داد به جوانها که با خودشان و این غریبه کنار بیایند و به تعادل برسند !ا

-قطعا دراین شرایط بگیرو ببند و محدود کردن اوضاع را خراب تر می کند شاید منطقی ترین راه برنامه ریزی فرهنگی برای کودکانی است که جوانهای آینده هستند و من این فکر و این برنامه ریزی را در چند برنامه ای که با بهار رفتیم دیدم . تزیین کدوها حالا گاها به شکلهای ترسناک ولی درون همانها وقتی شعله شمعی روشن می شد کلی مهربانتر و بهتر می شدند . درست کردن کاردستی هایی که در آنها ارواح و جادوگران بودند اما دوست و مهربان با بچه ها و اینکه توسط فکرو خلاقیت خود بچه ها ساخته می شدند که علاوه برارضای هیجان بچه ها خیلی هم موجودات خطرناک و ترسناکی از کاردرنمی آمدند ! تدارک برنامه هایی پرهیجان مثل جستجوی یک جادوگر فراری در یک غروب پاییزی و با فانوس درمیان درختان انبوه یک جنگل و البته با داشتن نقشه ای که در آن ردپاهایی را داده بود و ردیابی این نشانه ها کم کم بازی را به یک فعالیت فکری سالم و مهیج تبدیل می کرد و اینکه اصلا دراین بازیهای هدفمند ترساندن یا آزاردادن کسی مطرح نبود .ا

حالا شما قضاوت کنید که آیا این کودک پنج و شش ساله امروزی که جوان فردا در همین جامعه
خواهد بود آیا باز هم همین کارهای عجیب و غریب جوانهای امروزی را خواهد کرد یا اینکه درهیجانش منطق و فکرش را هم سهیم می کند؟

و قسمت بامزه تر اینکه درمدرسه بهار یکی از مامانها دراین روز در کلاس با همان کدوهای ترسناک و دوست نداشتنی با کمک خود بچه ها آش کدو پخته بود و بچه ها با شور و مزه برهمه آن ترسناکها غلبه کرده و همه را یک جا بلعیده بودند ! ا

درباب معایب

2010-12-20T10:24:00.000+01:00

نفر اول:با چندنکته از زندگی این آدمها نتوانستم کنار بیایم

-زندگی در هم آمیخته آدمها با سگهای بزرگ و کوچک که تاحد سوار و پیاده شدن دروسایل نقلیه عمومی و لابلای جمعیت به هم فشرده آدمها هم ادامه پیدا می کند و به دنبال آن کثیف کاریهایی که باوجود جریمه های نقدی در خیابان و پیاده روها می کنند که وقتی هم باران و برف می آید غوغا می شود و البته حسن آن شاید این باشد که آدم را وادار می کنند همیشه سربزیر راه برود نه سربه هوا!ا

-آب دهان انداختن زیاد به صورت امری کاملا عادی و طبیعی

-سیگار کشیدن فوق العاده زیاد بخصوص درمیان بچه های کم سن و سال و جوانها که متاسفانه درمیان خانمها همپا و شاید گاهی بیشتر از مردان رواج دارد البته این نکته خیلی خوب است که درمکانهای عمومی مثل وسایل نقلیه فروزشگاهها و سوپرمارک ها مدارس و دانشگاهها خیلی رعایت می کنند و هیچ موردی را برای نقض آن نمی توان یافت. ا

زمان را دریاب

2010-12-16T21:12:00.000+01:00

نفر اول: نمی دانم از نظرعلمی راه رفتن روی پله های برقی درحال حرکت چقدر در صرفه جویی برای زمان و زودتر رسیدن تاثیر دارد اما به هرحال من اولین بار در اینجا دیدم که تعداد قابل توجهی از آدمها روی پله برقی ودرجهت آن راه می روند یا می دوند حتی روی پله ها نوشته شده که افراد سمت راست پله بایستند که احتمالا سمت چپ برای کسانی که می خواهند خودشان بروند باز باشد ! روزهای اول توی دلم به این کار می خندیدم اما چندوقتی است که وقتی روی پله ها می ایستم دلشوره پیدا می کنم و طپش قلب . انگار یکی مرتب توی گوشم نهیب می زند عجله کن ، زودباش ،زمان ! بدو بگیرش ! او دونده ماهری است اگربه دنبالش ندوی از دستش خواهی داد و آنوقت من هم با عجله و جدیت روی ریل های در حال حرکت شروع می کنم به راه رفتن و گاهی هم دویدن !ا

مرخصی مامان تمام شد

2010-12-11T19:32:00.000+01:00

نفر اول: همکارآقای نفردوم که البته برای خودش درجه و مقامی دارد و پروفسور هم محسوب می شود و برو و بیایی دارد چندوقتی است که به خاطر نگهداری از کودک یک ساله اش به این دلیل که مرخصی مامان خانومی تمام شده در مرخصی استحقاقی به سرمی برد !این موضوع برای ما نکته جالب و تازه ای بود یعنی در قانون حقی برای مرخصی پدران درنظرگرفته شده البته گاهی هم که لازم می شود آقای پروفسور کودک توپولویش را با یک پستانک گنده در دهانش و لمیده در کالسکه گرم و نرم برای رسیدگی به پاره ای امور به دانشگاه می آورد و ظاهرا هم خیلی از وضع تازه اش سرخوش و راضی است !ا

صف

2010-12-08T19:02:00.000+01:00

نفر اول: همه ما ایرانی ها تجربه ایستادن در صف های عریض و طویل را زیاد داریم . صف شیر،بنزین، نان و یا گاهی بانک و یا حتی پست برای ثبت نام در امتحان های ورودی دانشگاه و استخدام . به هرحال ساعات زیاد و قابل ملاحظه ای را در صف هایی ایستاده ایم و کلی هم به زمین و زمان فحش داده و حرکت کند عقربه های ساعت را به نظاره نشسته ایم اما اینجا یکی از بزرگترین لذت های زندگی برای من ایستادن در صف طولانی کتابخانه است برای گرفتن و یا تحویل دادن کتاب. لحظاتی که فکرکرده ام چقدرایستادن دراین صف درپیشبرد و ترقی یک جامعه نقش دارد و برای همین نه تنها طولانی بودن صف ناراحتم نکرده بلکه هرروزی که صف طولانی تر بوده و بیشتر ایستاده ام بیشتر خوشحال بوده ام .ا

آیا دراین راه پناهی هم هست ؟

2010-12-02T11:46:00.000+01:00

نفر اول: خیلی محتاط است درست مثل خودم و مثل پدرش . چندجلسه ای هست که شنای قورباغه را خوب یادگرفته اماباز هم با زیرکی تمام آنگونه از کناره ها شنا می کند که درهر360 درجه ای که دستش را می چرخاند نوک یکی از انگشتان دست راستش کناره استخر را لمس کند .وجوداین کناره ها به او احساس آرامش و امنیت می دهند . شاید خیلی از ماها درزندگیمان همین گونه ایم و همیشه محتاطانه همه پناهگاهها و فاصله های ایمن مسیر را می سنجیم همه آن جاهایی را که می شود نفسی تازه کرد و کسی را یافت برای حمایت و پشتیبانی و یا شاید دلگرمی و دلداری . اما معلم شنا زیرک است و باهوش او آرام آرام هدایتش می کند به میانه استخر ، آنجایی که هیچ کناره و پناهی نیست دقیقا همان نقطه ای که باید فقط به جسارت و اعتمادبه نفس ، شجاعت و تلاش خودش متکی باشد همان جایی که اگر یک لحظه وابماند و یادش برود که تلاش کند و یا بترسد زندگی را باخته است ! هفته گذشته او میانه استخردر قسمت عمیقش بود بدون هیچ وسیله کمکی و بدون مربی و من درهراس و اضطراب و البته بسیار بهتر، منظم تر و پرقدرت تر از همیشه شنا کرد (اگر من مربی اش بودم همان دورو برها توی آب در فاصله یک متری اش می چرخیدم)وقتی که تن خیسش را به خودم چسباندم تا موفقیتش را تبریک بگویم قلب کوچکش مثل گنجشککی که از خطر رهیده باشد تند تند می زد ولی چشمانش برق می زد و باافتخار گفت مامان ببین اینهمه راه را شنا کرده ام مامان من هیچ استراحتی هم در وسط راه نکرده ام .و قلب من از شادی پر شد او دارد زندگی را تمرین می کند . ای کاش گاهی اوقات من را هم کسی هل داده بود وسط زندگی بدون حمایت و دلسوزی! کاش به من هم آموخته بودند که کمی جسارت برای کسب تجربه های تازه لازم است ، ای کاش یادم نداده بودند که چطور همیشه شاگرد اول کلاس باشم و اینکه شکست یک جرم است که نباید تجربه اش کرد. آنوقت من هم زندگی را با همه لحظه های شکست و موفقیش درهم می آموختم و ای کاش به من این فرصت را نداده بودند که با زیرکی خودم را همیشه محتاطانه به کناره های استخر عمیق زندگی بکشانم و نوک یکی از انگشتانم لبه های سرد وامن آن را لمس کند . ا

صلح را دوست خواهد داشت

2010-11-25T09:04:00.001+01:00

نفر اول: برای دخترم برای بهارم از عشق خواهم گفت از دوست داشتن آدمها و از صلح . وقت خوبی است برای گفتن و برای دیدن نباید وقت را هدر بدهم جای گفتن و معنی کردن و توضیح بعضی از مفاهیم را دادن آنجایی است که حرفها و عملها خیلی از هم فاصله ندارند . ا

روزهای آخر بودن درایران به یک کلاس رفتار با کودک می رفتم روز اول خواسته شد که همه آرزوهایمان را برای آینده کودکمان لیست کنیم تقریبا 80 درصد کلاس برای کودکشان آرزوی زندگی دردنیایی پراز صلح را داشتند و اینکه او بتواند ارتباطهایی با مهر و محبت با اطرافیانش داشته باشد و بعد سوال 90درصد افراد این بود که چگونه اینطور می شود . ا

و من جنبه های پررنگ و جذابی از صلح را دراینجا یافته ام . صلح یعنی اینکه بتوانی حرف بزنی و تحمل حرف دیگران را داشته باشی یعنی اینکه درمقابل کسانی که با تو در نظرو عقیده و ملیت و مذهب یکی نیستند و حتی گاهی کیلومترها فاصله دارند ترسی نداشته باشی از اینکه خودت باشی و خودت بمانی و از خودت بگویی . یعنی اینکه در یک کلاس بیست نفری از 15 ملیت و کشور مختلف حضور داشته باشند با رنگ پوست و زبان مختلف و با هم دوست باشند و بچگی کنند و هیچکدام آدم خوبه و هیچ یک آدم بده نباشند و همه درجایگاهی برابر و یکسان دیده شوند . اینکه کودک سیاه پوستی با موهای چهل گیس دست کودک بلوند چشم آبی با قدبلند را گرفته باشند و شادمانه با هم آواز بخوانند و از ته دل بخندند . اینکه پذیرش و راه دادن کودکی به خانواده ات که از لذت یک زندگی معمولی محروم است جزوی از باور و اعتقاد مردمانش باشد و با افتخار از آن بگویند و ترسی نداشته باشند از روشدن موضوع برای کودکشان که این نه یک کار مخفی که یک کار بزرگ انسانی است که کودک با افتخار می تواند از آن برای دوستانش بگوید و هیچ کودک سیاه پوستی از اینکه در آغوش پدرومادر سفیدی زندگی می کند و هیچ کودک چشم بادامی از اینکه فرزند یک خانواده اروپایی است از خود شرمنده نباشند و برخود نلرزند . صلح یعنی اینکه در یک گروه همکار هیچ چیز مخفی ای وجود نداشته باشد و هراسی از روشدن حقوق و پاداشت نزد دیگران نداشته باشی همه برایت همفکری کنند که برای بهبود وضع زندگیت و ماندنت در یک کشور غریب چه بکنی بهتر است و رییست مدام درگوشت نخواند که مبادا به کسی بگویی که چقدر حقوق می گیری که تو بهترین نیروی منی و متفاوت با دیگران نگاهت می کنم و آنوقت یک روز تصادفی بفهمی که همه بیشتر یا در سطح تو حقوق می گیرند و یکدفعه فروبریزی از اینهمه دروغ و توی دلت شعله هایی از خشم زبانه بکشد و توی ذهنت ازاینهمه سادگی و صداقت خودت خجالت بکشی و دیگر دلت صاف نشود با هیچکس . و به همه بدبین باشی مگر اینکه خلاف آن ثابت شود. صلح یعنی اینکه از روز اول با وجود خارجی بودن و شاید مسلمان بودنت همه به تو اعتماد کنند و حتی کلیدی به تو بدهند که بتوانی درهرساعت شبانه روز به همه اسرار محرمانه و حتی اطاق رییس دسترسی داشته باشی اما ادامه این اعتماد را به دست تو بسپارند که چگونه بسازیش یا خرابش کنی و هیچوقت درنگاه اول تو، آدم ناشناخته و مجرمی نباشی که به زمانی طولانی نیاز داشته باشی که خودت را ثابت کنی و صلح یعنی اینکه یک کودک معلول و ناتوان ذهنی و جسمی همانقدر از یک سیستم و امکانات آموزشی سهم داشته باشد که یک کودک معمولی دارد و تو هرروز ببینی کودکانی را که سربستن بند کفش کودکی با سندرم دان یا دخترک روی ویلچرنشسته برهم سبقت می گیرند و کسی کسی را به صرف ناتوانیش محکوم و یا جدا نکند از یک زندگی شیرین کودکانه . و بچه ها درمحیطی واقعی بیاموزند و تفاوتها و کمبودها را باور کنند و پذیرا باشند. ا

آری من برای او خواهم گفت و نگاهش رابه سوی این صحنه ها خواهم گرداند . او کودک است و عاشق دوست داشتن و دوست داشته شدن و آینده ازآن اوست . من تلاش خواهم کرد که به او بیاموزم چگونه کوله بارش را پرکند از همه آنچه که دل هرآدم صلح طلبی برای آن می تپد . و البته یادم خواهد ماند که به او بگویم اینها مفاهیم پیچیده در کتابهای درسی که به زور خوانده شوند برای امتحان و بعد هم زود فراموش شوند نیستند بلکه درسهایی برای زندگی و زنده ماندن هستند وامیدوارم که زندگی بهترازآن او باشد.ا

توهم

2010-11-22T10:38:00.001+01:00

نفر دوم: ا

ژینولای عزیز مدتی است که میخواهم این حرفها را به تو بگویم ولی شاید هیچ زمانی از حالا مناسب تر نبوده است. واقعیتش این است که گاهی در زندگی روزهایی میرسد که فکر میکنی خیلی برای دیگران مهمی . این توهمی است که هرازگاهی سروکله اش در زندگی آدم پیدا میشود. دلیل اصلی این فکر هم چیزی نیست جز اینکه دیگران برایت خیلی مهم هستند و تو فکر میکنی که برعکسش هم باید درست باشد. ولی میخواهم بگویم که اصلا اینطور نیست، یعنی دلیلی ندارد که اینطور باشد. دلیلی ندارد که یک ارتباط دوطرفه در این مقوله برقرار باشد. دیگری یا دیگرانی برای تو مهم هستند چون تو اینطور خواسته ای ولی از آن طرفش که دیگر دست تو نیست. فکر میکنی آدم مهمی هستی ولی بعد وقتی میبینی که دیگران خیلی ساده کوچکترین چیزها را در موردت فراموش میکنند آنوقت توی ذوقت میخورد و افسرده میشوی. مثل قضیه ی فاستینانو که فکر کنم خیلی خوب یادت مانده باشد...ا

حکمتهای باربارینویی- فصل ِ نامه ها- نامه ی هجدهم

جادوی بچه ها

2010-11-20T09:52:00.000+01:00

نفر اول: دلم گرفته بود از آن نوع دل گرفتگی های مزمن که عصر روزهای تعطیل به سراغ آدم می آید و مثل کنه می چسبد و تا به بهانه ای اشک آدم را درنیاورد دست بردار نیست ! بهار هم خانه ای ساخته بود و اصرار داشت که با من بازی کن . اصلا حسش نبود به زورخودم را وادار کردم و با انگشتم به در پارچه ای خانه اش تلنگری زدم توی دلم گفتم فقط ده دقیقه مهمانش می شوم تا دست بردارد اما وارد اطاقک کوچکش که شدم انگار شعبده بازی کرده باشد مرا به دنبال خودش ، بچگی اش و چشمان درخشانش کشاند تا دوساعت ! اولش مادرودختر بودیم سرجا و در نقشهای خودمان بعد کم کم خانه غارمان شد و ما خرسهای مادر و بچه که از خواب زمستانی بیدارشده ایم و به دنبال شکار ماهی یا کش رفتن یک کندوی پراز عسل از غارمان بیرون آمدیم بعد از مدتی غارنشین هایی شدیم با خطی میخی بردیواره غار و رقص به دور آتش و بعد دلقک هایی که همه کار می کنند تا دیگران خنده شان بگیرد کم کم خانه را گذاشتیم روی سرمان نفراول که می خواست اخبار گوش کند صدایش در آمد که می شود برگردید به غارتان و ما اینقدرلوده شده بودیم که دیگر هیچکس جلودارمان نبود و دل گرفتگی ها خیلی بی سروصدا تا ما حواسمان پرت بازی شده بود دمشان را روی کولشان گذاشتند و فرار کردند !چه جادویی دارند این بچه ها ! ا

میزهای سابق

2010-11-18T09:45:00.000+01:00

نفر دوم: یک زمانی بعد از هفت هشت سال رئیس دانشگاهمان عوض شد. انصافا خیلی هم رئیس بدی نبود. یک روز که میخواست با ماشینش وارد دانشگاه شود یکی از همان نگهبانهایی که قبلا برای عرض سلام و ارادت تا زمین خم میشد گفته بود اوهوی عمو کجا؟ ماشینت که برچسب تردد ندارد. آقای رئیس سابق گفته بود من فلانی ام یادت می آید که؟ و آقای نگهبان گفته بود این حرفها نیست برچسب نداری راهت نمیدهم و واقعا هم راهش نداده بود و بعد هم با افتخار تا چندروز این قصه را برای همه تعریف کرده بود. ا

به مناسبتی این خاطره به یادم آمد. شاید خیلی جالب و بامزه نباشد ولی وقتی مینوشتمش به نظرم رسید که حداقل برای خودم دو سه تا نکته و درس خیلی مهم داشت. ا

آسمان با کمی تفاوت همه جا یک رنگ

2010-11-16T18:31:00.000+01:00

نفر دوم: ا

یک- آسمان با کمی تفاوت همه جا یک رنگ است، و این شاید خلاصه ی این پست طولانی باشد. بقیه اش را نخواندید هم چیزی را از دست نداده اید به هرحال. ا

دو- بیشتر از یک ماه پیش اینجا انتخابات بود برای حکومت شهر. چهار پنج تایی حزب هستند که دوتایشان مهمترند و مثلا رقیب همدیگر. یکی سوسیال دمکراتها هستند که قدمت بیشتری دارند و همینطور هم طرفداران بیشتری و دیگری حزب آزادی اتریش که یک حزب دست راستی با تمایلات ناسیونالیستی است.اولی قدمتی بیش از صد و بیست سال دارد و دومی بعد از جنگ جهانی دوم بوجود آمده است. ا

سه- این انتخابات شور و هیجانش انگاری بیشتر از انتخابات ریاست جمهوریشان بود که خیلی بی سر و صدا برگزار شد. و این شاید نشان دهنده ی خیلی چیزها باشد در مورد ساختار حکومت در چنین کشوری و نگاه و نقش ملت در تصمیم گیریها. میشود در موردش ساعتها بحث کرد. ا

چهار- حزب دست راستی یک رئیسی دارد خیلی بامزه، یک پوپولیست به تمام معنا. و تعریفی که من از یک پوپولیست دارم خیلی ساده است: پرداختن به دم دستی ترین جنبه های تحریک کننده یک جامعه و تحریک سطحی ترین لایه های جامعه. این تیپ آدمها لحنشان هم یک زنگ و آهنگی دارد که جاهای دیگر هم میشود مشابهش را پیدا کرد، گیرم با یک مقداری تفاوت در زبان مادری. ا

پنج- این آقا عمده ی تمرکزش در تبلیغات انتخاباتی بر روی مسئله خارجی ها بود و اینکه کشور و امکاناتش و موقعیت های شغلی اش اول برای اتریشی هاست و بعد برای خارجی ها. البته نگاه اصلی اش در مورد خارجی ها ظاهرا فقط متوجه ترکها و مسلمانها بود. ا

شش- سالیان سال است که مسلمان و غیر مسلمان در اتریش و خصوصا در وین در کنار هم به خوبی و خوشی زندگی میکنند. تعداد مسلمانها کم هم نیست، چیزی بیش از صدهزار نفر که بیشترشان و البته نه همه شان ترک تبار هستند. باهم مدرسه و دانشگاه میروند و کسب و کار دارند و خلاصه مشغولند به زندگی. ا

هفت- این آقای رئیس که اسمش اشتراخه است به دنبال ممنوعیت روسری و ساخت مناره است و قطع کمکهای دولتی به مدارس ترک. و اینها بخشی از اولویت هایش در تبلیغاتش بود. و حالا هرکسی که اینجا نبوده باشد و فقط این حرفها را شنیده باشد فکر میکند که مثلا ساخت مناره در وین الان یکی از معضلات پیچیده و اساسی است و کار همه لنگ مانده برای این یک قلم. اما واقعیتش این است که در کل اتریش کلا چهارتا مناره هست و کسی هم قصد ندارد که اینها را اضافه کند. پس این همه جنجال و بزرگنمایی برای چیست؟

هشت- این آقا بعد از این حرفهایش و در میتینگهای انتخاباتی اش جلیقه ضد گلوله میپوشید نه یواشکی ها، جوری که بقیه هم متوجه شوند و با بادی گاردهای چپ و راست. این کار قرار است چه پیامی را به مردم القا کند؟

نه- بانمک ترین قسمت قضیه که من نمیدانستم ولی یکی از دوستان اتریشی ام گفت این است که بخشی از طرفداران و حامیان این حزب را خارجی های مقیم وین تشکیل میدهند، عمدتا اهالی یوگسلاوی سابق که حالا شده اند چندین کشور. آنوقت انگار این کار با آن حرفها که اتریش برای اتریشی هاست که خیلی جور در نمی آید. ا

ده- این حزب برنده انتخابات نشد البته ولی تعداد رای هایش نسبت به دوره قبل دوازده و نیم درصد رشد داشت که برایشان در حکم پیروزی بود و کلی جشن گرفتند و حزب برنده یعنی سوسیال دمکراتها دو سه درصدی کاهش. و اینها یعنی چه؟

یازده- قصه طولانی تر از این حرفهاست. ا

زبان دوم

2010-11-11T16:03:00.000+01:00

نفر اول: استفاده از زبان دوم وقتی هنوز به آن مسلط نشده ای مثل آشپزی است که فقط بلد است غذایی را بپزد ولی بدون تزیینات و مخلفات!یعنی منظور رسیده می شود اما بدون چاشنی و آسمان ریسمان بافتن !و این برای آدم پرحرفی مثل من سخت است گاهی احساس می کنم دارم لبریز می شوم از حرف، ولی مجبورم به جملات کوتاه و بدون حاشیه اکتفا کنم. نه کنایه و استعاره ای و نه ضرب المثل و جمله نغزی خیلی خشک و رسمی ! ا

درهای باز

2010-11-07T18:15:00.000+01:00

نفر اول: روزپنجم اکتبر درتمام مدرسه های وین درساعات درس و فعالیت به روی کسانی که دوست داشتند مدرسه ها را از نزدیک ببینند باز بود این افراد شامل افراد علاقمند به دیدن نحوه ی تدریس ها از نزدیک ، افرادی که سال بعد بچه های مدرسه برودارند و باید انتخاب کنند ، بچه های کوچولویی که دوست دارند ببینند درمدرسه چه خبر است ، پدرومادرانی که درمورد تجهیزات و امکانات مدرسه سوال دارند و شاید هم بازرس ها می شد . به هرحال اشتیاق داشتم برای این برنامه و برایم هیجان انگیز بود از درد خودآزاری نبود که بخواهم مدرسه های مختلف را با مال بهار مقایسه کنم ولی مدتها است که دلم می خواست دربطن آموزش ها وارد شوم اگرچه که با سه ماهی که بهار درمهدبوده و این یک ماهی که در مدرسه بوده و با کارگاههایی که به صورت آزاد درآنها شرکت کرده ایم سرنخ ها به دستم آمده چهارتامدرسه رفتم فکرنکنید که مدرسه ها دراینجا براساس آخرین مدلهای ساختمانی وتجهیزات ساخته شده اند. نه !اکثر مدرسه ها مثل خانه ها بالای صدسال عمردارند اما روح دارند پنجره های بزرگ و کلاسهای فوق العاده بزرگ کلاسها شلوغ بودند اما منظم توی هرکلاسی همه ی وسایل و امکانات مورد نیاز بچه ها یافت می شد از انواع بازیها و لوازم کمک آموزشی گرفته تا وسایل کارهای دستی و حتی آشپزی های ساده با روشویی . تزیینات کلاسها زیاد و همه کارهای دستی و عکسهای خود بچه ها بودند همه مدرسه ها دارای یک سالن بزرگ ورزشی یک سالن برای بازیهای گروهی یک کارگاه با وسایل و ابزارهای فراوان یک اطاق موزیک یک اطاق برای پزشک و حیاط بودند همه ی کلاسها توسط دومعلم اداره می گردید و تعداد بچه ها 25-30 نفر بود بچه ها اگرچه که همه یک نوع فعالیت را در زمان خاص انجام می دادند ولی درسطوح مختلف آموزشی بودند یعنی معلم با بچه هایی که جلوتر بودند درس جلوتر و با بچه های ضعیف تر درس عقب تری را کارمی کرد ضمن اینکه در تمام کلاسها بچه های عقب مانده ذهنی درکنارسایرین حضورداشتند دراین روز همچنین عکس و فیلم گرفتن از کلاس آزاد بود که البته بعضی از معلمها مخالف بودند دریکی از مدرسه ها مدیردوتا از بچه های کلاس چهارمی را همراهم کرد که کلیدی داشتند که به همه ی درها می خورد و از ته زیرزمین تا آخرین کلاس طبقه ی چهارم را نشانم دادند و در دیگری معلم آواز که قضیه راخیلی جدی گرفته بود برایم صندلی گذاشت و به بچه ها گفت که برایم بخوانند و مرتب هم می پرسید به نظرشما بچه ها چطورند و من هم که از آوازسردرنمی آورم مجبوربودم همه اش به تایید سرتکان بدهم و به جزیکی از مدرسه ها درهیچکدام ظاهرسازی یا تدارک و تزیینات خاصی برای جلب نظر مهمانان انجام نگرفته بود و همه چیز درحالت معمول و طبیعی خودش بود که به نظرم خیلی جالب آمد ضمن اینکه موضوع جالب دیگردراینجا این است که بچه ها دوران دبستان خود را که چهارسال است تماما بایک معلم می گذرانند که به نظر من خیلی امتیازات دارد که اینجا جای بحثش نیست . اما جای همگی خالی گردش یک روزه خوبی بود و کلی ایده برایم داشت . ا

بدیهیات

2010-11-05T11:20:00.000+01:00

نفر اول: نمی دانم واقعا چطور می شود که بعضی مسایل که در نقاطی از دنیا برای مردمان کاملا جاافتاده و بدیهی هستند در نقاطی دیگر از دنیا کلی وقت و انرژی صرفشان می شود و باز هم کامل جواب نمی دهند از جمله چندنمونه که دراینجا دیده ام و فکرم را بسیار به خود مشغول کرده از این قرارند : ا

یک - صرفه جویی درمصرف انرژی . نگویید که چون گران است لابد مردم هم رعایت می کنند که پولشان هدر نرود که اصلا اینطور نیست این یک فرهنگ شده است برای مردم دراین نقطه از دنیا بدون اینکه لازم باشد مدام به رخشان کشیده شود که اگر صرفه جویی نکنیم فلان می شود و بهمان و برای نسل های دیگر چیزی نمی ماند و زمین دارد گرم می شود و خشکسالی است و به دنبال آن کمبود آب و برق و فلان و بهمان و کلی پیام بازرگانی که هرگز نشه فراموش لامپ اضافه خاموش . مردم دراینجا عجیب معتقدند به استفاده به جا در طول روز درهیچ اداره یا مدرسه ای که خوب دولتی هم هستند و ربطی به جیب ملت ندارند چراغی بدون منظور روشن نمی ماند در همان اطاقی که هستند چراغی روشن می کنند به محض خروج هم خاموش می کنند فرقی هم نمی کند که طرف بزرگ باشد یا بچه که همه این را یک وظیفه می دانند حتی درروزهای ابری چندین بار چراغی را خاموش می کنند و روشن تا ببینند واقعا بود و نبودش چقدر در حال افراد اثر دارد و یا پرده ها را باز و بسته می کنند تا به شرایط ایده آل برسند . یا اینکه تا جایی که ممکن باشد که البته بیشتر اوقات هم ممکن است! از وسایل نقلیه عمومی استفاده می کنند حالا چه پروفسور عالی رتبه باشند و برای یک ماموریت مهم بخواهد بروند و چه یک بچه مهدکودکی در سرمای زیر صفردرجه زمستان ! حتی برای بردن بچه های مدرسه ای به اردو که زیاد هم اتفاق می افتد بچه ها را قطار می کنند قسمتی پیاده قسمتی سواره چیزی که بچه های ما هیچوقت تجربه نکرده اند و خدارا شکر برای مدرسه دوکوچه بالاتر هم همیشه سرویس مهیا است که مبادا بچه مان اذیت شود سرما بخورد و از درسش عقب بماند .ا

دو- رعایت قوانین رانندگی : امکان ندارد ماشین هایی را ببینید که چسبیده به هم حرکت کنند همیشه فاصله بین دوماشین رعایت می شود همیشه ماشین ها پشت خطکشی عابر پیاده توقف می کنند در جاهایی که چراغ نیست حق تقدم با عابر است و اگر در خیابانی که قرار است بپیچند ترافیک شده و احتمال دارد چراغ عوض شود و آنها وسط چهارراه بمانند امکان ندارد بپیچند و هیچ راننده ای هم از پشت سراعتراض نمی کند که چراغ سبز است چرا ایستاده ای .ا

سه-با اینکه انواع لوازم آرایشی از بهترین و معتبرترین شرکت ها به وفور موجود است ولی خیلی کم می شود کسی را دید که از آنها استفاده کند مگر در مواقع خاص جوانها که خیلی خیلی کم مگر بعضی گروهها که زیاد هم نیستند و از وضع و حالشان پیداست که چه می خواهند ولی جوانان عادی در نهایت سادگی اند با اینکه هیچ کس با چماق بالای سرشان نایستاده افراد مسن بیشتر آرایش می کنند آنهم معمولا رژهای قرمز و صورتی. و رنگهای خیلی شاد می پوشند خود من از وقتی به اینجا آمده ایم معدود دفعاتی شده که حتی از یک رژ یا خط چشم ساده استفاده کنم چیزی که تا قبل از آمدن در حد کمش را همیشه دوست داشتم چون اصلا جو اینگونه می طلبد . و آدم عمیقا به چشم می بیند که هرکار جایی و هرنکته مکانی دارد .ا

خوب فعلا تا همینجا را داشته باشید تا بعد

سبد کوچولوی آبی

2010-11-02T13:02:00.000+01:00

نفراول: یک سبد کوچولوی آبی داشتم آن را مامانم برایم خریده بود و گفته بود هروقت می رویم گردش آن را پرکن از هرچیزی که خوشت می آید و برایت جالب است و من کیف می کردم با آن خارهای دراز و نوک تیز و سنگ های رنگارنگ و صدف های بی نظیر و سوتک هایی که بابا با ساقه های گندم می ساخت . وقتی دبیرستان رفتم فقط من بودم که ساعت های زیست شناسی یک عالمه چیزهای دیدنی داشتم که به بچه ها نشان بدهم خرچنگ ، خارهای خارپشت ، غوزه های پنبه ، قارچ های رنگارنگ و یا بچه قورباغه های دم دار. بچه های کلاس با حیرت نگاهم می کردند که آنها را از کجا آورده ام و من کلی ذوق می کردم که سرکارشان بگذارم و نگویم که برای به دست آوردن بعضی از آنها خیلی هم راه دوری نرفته ام فقط چشمم را بازکرده ام تا بهتر ببینم ! و البته این را مدیون مامان بودم به خاطر آن سبد آبی یا به خاطراینکه خودش طبیعت را می شناخت و به من هم یاد داده بود که طبیعت بزرگترین و بی نظیرترین دوست ماست . دوستی مهربان و البته پراز راز. یکبار هم با یک سوسک هزار رنگ کلاس را روی سرم گذاشته بودم و معلم زیست شناسی که البته خیلی هم دوستم داشت یکهو جدی شد و گفت پاشو زود با سوسکت بیا اینجا! و تمام ساعت من و سوسکم جدای از بقیه نشستیم .ا

اینجا بچه ها طبیعت را خوب می شناسند و جزیی از زندگیشان است با آن زندگی می کنند با آن بازی می کنند و با آن یاد می گیرند شاید یکی از قطعه های گمشده پازل آموزش کودکان درایران همین باشد . بچه هایی که به خاطر گرفتاری یا کم حوصلگی بزرگترها و یا هزاران دلیل بی دلیل دیگر همیشه با ماشین این طرف آن طرف می روند و کمتر دنیا را از نزدیک می بینند و لمس می کنند الان پاییز درایران برای بچه ها فقط مترادف است با مدرسه رفتن و جدیت و تلاش و دست و پازدن درمیان انبوه کتابها و دفترها اما اینجا با اینکه هوا حسابی هم سردشده همراه است با گردش های فراوان در جنگل و پارک جمع کردن میوهای جنگلی پاییزی و برگهای رنگ و وارنگ و شناخت تغییرات گیاهای و جانوران دراین فصل از نزدیک و بعد ساختن انواع کاردستی ها درمدرسه با همان چیزهایی که بچه ها با نگاههای تیز و کنجکاوشان از طبیعت هدیه گرفته اند اما درکنار همه ی این بازیها و تفریحات برایشان گفته می شود راز نگهداری از طبیعت و آنچه که درآن هست مثلا اگر قرار است جانوری را ببینند آن را دریک شیشه ذره بین دار که اغلب بچه ها آن را همراه دارند می گذارند می بینند و بررسی می کنند و بعد با مهربانی آن را به آغوش مادرش یعنی طبیعت بازمی گردانند گاهی فکر می کنم شاید به خاطر همین استفاده بجا بوده که اینقدر طبیعت دراینجا مهربان و آرام است. ا

پاییز

2010-10-30T18:35:00.000+02:00

نفر اول: با بهار رفتیم به یک گردش دونفره بعد همه ی کیسه و جیب های شلوار و ژاکتمان را پرکردیم از پاییز ! کلی خنددیم کلی بازی کردیم و مثل برگهای پاییزی چرخ خوردیم و چرخ خوردیم و پهن شدیم روی زمین پیش بقیه برگها و کلی نفس کشیدیم . پاییز هم دراینجا مثل همه جای دنیا رویایی و پرشکوه است . ا

چوپان دروغگو

2010-10-28T13:26:00.000+02:00

نفر اول:دریک خوابگاه دانشجویی زندگی می کنیم دراینجا آلارم های آتش سوزی مستقیم به اداره آتش نشانی وصل هستند که البته بسیار حساس به هرنوع دودی هم می باشند درمواقع آتش سوزی دیگر نیازی به زنگ زدن به آتش نشانی نیست بنابراین صرفه جویی زیادی در زمان طلایی می شود درهفته گذشته این آلارم ها که البته خیلی هم برای آدم یادآور خاطرات بمباران و فرار و پناهگاه هستند سه بار به صدا درآمده اند یعنی سه بار تن همه ساکنین ساختمان لرزیده سه بار همه سریع خودشان را از پله ها از طبقه شش یا هفت به همکف رسانده اند( استفاده از اسانسور دراین مواقع ممنوع است ) و هرسه بار هم به دلیل بی مبالاتی دختران و پسران جوان در هنگام پخت غذا و سوزاندن آن بوده ! اما هربار سه ماشین آتش نشانی در کمتر از پنج دقیقه به محل رسیده اند تعداد قابل توجهی آتش نشان مجهز با ماسک و لباس و کپسول و شلنگ با جدیت از ماشین ها پیاده شده اند و محل حادثه را وجب به وجب بررسی کرده و گزارش تهیه کرده بعد هم با خونسردی کامل بدون دعوا و بحثی سوار ماشین های با ابهتشان شده و محل را ترک کرده اند ! واقعا عجب از این حس وظیفه شناسی .شاید اگر ما بودیم بار دوم که تکرار می شد دیگربه اندازه بار اول جدی نمی گرفتیم اما انگار اینها در درسهایشان درس چوپان دروغگو را نخوانده اند ! ا

روز ملی اتریش

2010-10-26T17:36:00.001+02:00

نفر دوم: امروز روز ملی اتریش بود. بعد از جنگ جهانی دوم اتریش هم به اشغال روسیه، فرانسه، انگلیس و امریکا درآمد و هرکدام یک قسمت از کشور را در اختیار گرفتند و وین هم چهار قسمت شده بود و حدود دهسال بعد یعنی در سال هزار و نهصد و پنجاه و پنج در بیست و ششم اکتبر موافقت شد که نیروهای خارجی بروند دنبال کارشان. این بندگان خدا هم دشواریهای زیادی داشته اند از یک طرف جنگ به کشورشان آسیب رسانده و از طرف دیگر سالها در اشغال بوده اند. احساس شکست و تحقیر و اشغال کشور توسط خارجیها قطعا احساس وحشتناکی است. و به این اضافه کنید احساسی را که دیگران بعد از جنگ نسبت به آلمانی زبانها داشته اند و آنها را مقصر میدانسته اند در همه ی فجایعی که اتفاق افتاده. سربلند کردن دوباره بعد از این همه، کار آسانی نیست. زحمت کشیده اند و کمربندهایشان را سفت بسته اند و کشورشان را دوباره ساخته اند و به اینجا رسانده اند و شرایطی را فراهم کرده اند که الان وین مثلا یکی از بهترین شهرها از نظر شرایط زندگی است.ا

خیلی وقتها فکر میکنم اگر برای مهاجرت به کشورشان سخت گیری کنند حق دارند. برای رسیدن به اینجا راه آسانی را طی نکرده اند که آنرا دو دستی تقدیم هرکسی کنند. ا

نهضت سوادآموزی

2010-10-21T21:37:00.001+02:00

نفر اول: من به کلاس نهضت سوادآموزی می روم . لطفا نخندید! از زمانی که بهار به مدرسه اتریشی می رود بیشتر از گذشته دیکشنری به جان من بسته روزهای اول فکرمی کردم واقعا پدرو مادرهای بیسواد چه رنجی را متحمل می شوند وقتی سراز کار بچه ها درنمی آورند و تازه باید وانمود کنند که همه چیز را هم بیشتر از آنها می دانند (بهرحال خیلی کسرشان است که آدم از یک بچه ی شش ساله کمتر بداند) . کلاس زبان قبلی ام را نمی توانم ادامه بدهم چون برای بردو آورد بهار مشکل پیدا می کنم اما خود مدرسه ها دراینجا کلاسی دارند با عنوان ( ماما آلمانی یاد می گیرد ) ودر مدرسه بچه برگزار می شود از امروز شروع شد و خیلی دوست داشتم یک جمع کوچک مادرانه با خواسته ها و توقعات مشابه، قرار است موضوعات کلاس براساس نیاز و خواسته ی خودمان باشد و حتی با هم آشپزی کنیم و گپ بزنیم و یا روزهایی به بهانه های مختلف با مسولین و بچه هایمان در مدرسه دیدار کنیم طرح جالبی است ضمن اینکه کاربردی هم هست و چون جمع کوچکی است بسیار صمیمی . ضمن اینکه در کناراین کلاس امکانی هم فراهم است برای نگهداری از بچه ی مادرانی که قرار است آلمانی یاد بگیرند که خیالشان راحت باشد و آرامش داشته باشند .ا

تمرین تلفن

2010-10-17T21:02:00.001+02:00

نفر اول: واقعا که اختراع تلفن اختراع بسیار بزرگی بوده که هنوز بعد از قرنها و به اعتقاد من پیشرفت علم هیچ پدیده دیگری نتوانسته به طور کامل آن را از میدان خارج کند حتی ایمیل ها و ارتباطهای پرسرعت امروزی خیلی وقت ها کاربری شان از تلفن کمتر است اما اگر دریک کشور با زبان متفاوت از زبان مادری تان زندگی کنید تلفن زدن و چواب دادن به تلفن یکی از دردسرهای بزرگ است که اعتماد به نفس زیادی می خواهد البته معلم آلمانی مان می گوید به همان اندازه که سخت است آسان هم هست بعد چشمانش را ریز می کند و با بدجنسی انگشتش را روی دگمه قرمز موبایلش فشار می دهد که یعنی هرزمان کم آوردی می توانی قطع کنی ! در ارتباطهای رودررو طرف قیافه آدم را که می بیند می فهمد که در چه حدی و چقدر زبان می دانی بنابراین در به کار بردن کلمات و اصطلاحات رعایت می کند ضمن اینکه خیلی از جملاتی را که ناقص می مانند می شود با اشاره ها تکمیل کرد . دراین موارد ایمیل هم خیلی خوب است آدم می تواند دیکشنری را بگذارد کنارش و جزوه درسی اش را بعد آنقدر جملات را پس و پیش کند تا خوشگل شوند و کسی به سواد آدم شک نکند اما تلفن اینطور نیست باید قادر باشی کامل حرفهای طرف را بفهمی حالا با هرلهجه و تن صدایی که باشد که مبادا جوابهای پرت و پلا بدهی و بعد باید بتوانی سریع فکرت را متمرکز کرده و جوابی بدهی و هیچ ایما و اشاره ای هم به دادت نمی رسد .ا

بنابراین تا امروز از تلفن زدن طفره رفته بودم و خودم را شایسته آن نمی دانستم اما امروز موفق شدم. برای رزرو برنامه ای برای بهار زنگ زدم و توانستم از عهده اش به زبان آلمانی برآیم شاید بخندید اما من تصمیم دارم موفقیت های کوچکم را هم جدی بگیرم چون عمیقا معتقدم که هرتغییری یک نقطه ی آغازی می خواهد که هرچند کوچک ولی باارزش است.ا

یک ایمیل

2010-10-12T08:32:00.000+02:00

مامان عزیز دوستت دارم مرسی که من رابه مدرسه ی خوب میبری

نفر اول: من امروز این ایمیل جالب را از دختر شش ساله ام دریافت کرده ام و الان واقعا احساس شادمانی دارم به نظر شما هیجان انگیز نیست؟ من زمانی که شش ساله بودم نمی دانم اینترنت کشف شده بود یا نه اما بهرحال من از آن بی خبر بودم ! ضمن اینکه خواندن و نوشتن را هم مطلقا نمی دانستم و نمی دانم آیا قدردانی از دیگران را می دانستم یا نه ؟ بهرحال دیر بجنبم دخترم صدها پله از من بالاتر ایستاده است . ا

به هرحال خوشحالم که مدرسه اش را دوست دارد و ظهرها با لپ های گل انداخته از شادی به خانه برمی گردد خودم را که جای او می گذارم واقعا سخت است ساعتها را در کنار کسانی سپری کنی که کاملا با تو تفاوت دارند درحرف زدن و اینکه مدام باید تلاش کند که حرفش را بزند و حرفهای آنها را بفهمد اما هم کادر مدرسه کارشان را خوب بلدند و هم بچه ها و از جمله دختر ما خوب راه سازگاری با محیط را می دانند . بامزه است که خداخیر به زبانشان بدهد که یک فعل ماخن دارند که به معنی انجام دادن است و با آن همه چیز می شود گفت و کاربردش زیاد است و فسقلی ما خودش این موضوع را کشف کرده و اگر دقیق شوی می بینی که شاید ده تا پانزده جمله را برای خواسته های مختلف ردیف می کند که در همه آنها به بهانه ای فعل ماخن به کار رفته . ای کاش من هم یک کمی هوش و استعداد و خصوصا اعتمادبه نفس او را درزبان داشتم ! ا

پراکنده هایی از لهستان

2010-10-10T10:37:00.000+02:00

نفر دوم: ا

یک – برای من اسم لهستان همیشه مترادف بود با دو چیز: یکی کارتونهای لهستانی و دیگری فیلمهای پارتیزانی. احتمالا هم نسلان من یادشان هست که آن زمان را که فقط یکی دو شبکه تلویزیونی بود و فیلمهای سینمایی تکراری عصر جمعه و فیلمهای مربوط به جنگ جهانی دوم و یا به قول ما فیلمهای پارتیزانی را. بخش عمده ای از این فیلمها یا در یوگسلاوی بود یا در چکسلواکی و لهستان. ا

دو- فرصتی فراهم شد که حدود دو هفته پیش برای یک سری بازدید علمی، چهار روز با عده ای از همکاران برویم لهستان. بازدید از چند مرکز دانشگاهی و علمی. ا

سه – این مسافرت با اتوبوس انجام شد. علیرغم خستگی بسیار زیاد و علیرغم اینکه بیشتر وقت را شاید در اتوبوس گذراندیم، ولی فرصتی مناسب بود برای اینکه از لابلای مردم لهستان عبور کنیم، چیزی که به هیچ وجه در سفر با هواپیما و یا قطار امکان پذیر نیست. حرکت در جاده های بسیار باریک و گاه پیچ در پیچ، و عبور از بین جنگلها و شهرها و روستاهای کوچک و دیدن آدمهایی که به زندگی معمولی مشغولند و مرغ و خروسها و گله ها، و صلیبها و مجسمه های حضرت مسیح که تکه به تکه در کنار جاده به چشم میخورند، و گاه مدتها پشت سر یک ماشین خرمن کوبی و یا تراکتور معطل ماندن تا فراهم شدن فرصتی برای سبقت، در چهار روزی که بی وقفه باران میبارید، در نوع خودش جالب توجه است و شاید برای کسی چون من تکرار نشدنی. هر از گاهی گویا آن پارتیزانهای فیلمهای بیست و چندسال پیش را هم میشد در لابلای درختان جنگلها دید! ا

چهار- در جنگ جهانی دوم و سالهای بعد از آن شاید لهستان بیش از هرکشور دیگری در این نواحی آسیب دیده باشد. از یک طرف نازیها خاکش را به توبره کشیدند و از طرف دیگر و بعدها ،روسها. بزرگترین و معروف ترین اردوگاههای مرگ نازیها در اینجا بوده. ورشو گویا در جریان جنگ حدود هشتاد درصدی تخریب شده و از این یک فقره بخوان حدیث مفصل. ا

پنج- دیدن این چهره لهستان هم برایم جالب بود: دانشمندان لهستانی که از کارها و پروژه هایشان با افتخار میگویند و اینکه توانسته اند جایگاه قابل قبولی در پروژه های بزرگ اروپایی و بین المللی برای خودشان دست و پا کنند، و باید قبول کرد که این کم چیزی نیست بعد از آن همه مشکلات و ویرانی، و برایش زحمت کشیده شده. البته هنوز کمبود منابع مالی در بعضی فعالیتهایشان مشکل ساز است ولی برایش به دنبال راه حل میگردند و چنان نبوده است که زمین گیرشان کند. ا

شش- با غرور و افتخار و با صدای بلند از لهستان گفتن را میشد در بازدید از این چند مرکز علمی دید. دانشگاه ورشو که واقعا دانشگاه با شکوهی است، موزه ای دارد که انواع و اقسام اسناد و مدارک و حتی ابزار آلات از دوران قدیم تا کنون در آن نگهداری میشود. خانم مسئول این موزه که به هیچ عنوان کوتاه نمی آمد بیش از سه ربع ساعت از تاریخ این دانشگاه و سوابق آن و اینکه با پول مردم در حدود صد و پنجاه سال پیش درست شده و خیلی چیزهای دیگر گفت. سعی کرده اند حتی کوچکترین مدرک را هم حفظ کنند. نه وجود شاهها را انکار میکنند و نه وجود کمونیستها را. اینها هم بالاخره بخشی از تاریخ بوده اند و قرار نیست تاریخ فقط همین چندسال اخیر باشد. ا

بخشی از دانشگاه ورشو

هفت- شهر ورشو را خیلی ندیدیم، فقط فرصت شد یکی دو خیابان و دانشگاهش را ببینیم. ولی در کراکوف فرصت بیشتر بود. شهر قشنگی است با مجسمه ها و کلیساهای فراوان. پایتخت قدیمی لهستان بوده و هنوز هم از بعضی نظرها انگار بیشتر مرکزیت دارد، مثلا رئیس جمهور فقید لهستان و همسرش که چندماه پیش در حادثه هوایی در روسیه کشته شدند در کلیسایی در اینجا دفن هستند. ا

بخشی از شهر کراکوف

هشت- جالب است که روزگاری دیوارهای آهنین بین کشورها بود و حالا بین این کشورهای اروپایی خبری از مرز هم نیست. اصلا متوجه نمیشوی که کی و کجا از مرز رد شده ای. شاید اولین نشانه، کلماتی است که دیگر نمیتوانی بخوانی! اگر تا دقایقی قبل کلمات آشنای آلمانی میدیدی، حالا یکباره مثلا یک حرف سی میبینی که بالایش یک نشانه ی کوچک نشسته و میفهمی که وارد چک شده ای و یا بعد یکهو میبینی که یک حرف ال پیدا شده با یک خط مورب کوچک در وسطش و یا یک زد با یک نقطه بامزه روی سرش و این یعنی اینکه اینجا لهستان است. ا

2010-10-07T15:05:00.000+02:00

نفر اول :چند شب است که درست نخوابیده ام وهمه اش توی فکرم . امروز از صبح بغض عجیبی دارم که با کوچکترین جرقه ای خواهد ترکید .امروز، برای من روز بزرگی است روزبه ثمرنشستن کودک دوساله ی ما در یک قاره ی دیگر، بسیار دوراز ما و در روستایی محروم به اسم پوده که درنقشه این دنیای بزرگ جای بسیار بسیار کوچکی را اشغال کرده . امروز همه اش صدای کودکم را می شنیدم ، صدای نفسهایش را و صدای ضربان منظم قلبش را. و برای همین کلافه بودم حسابی، چندین بار باکس خالی ایمیلم را چک کردم شاید خبری زنده و مستقیم از او بگیرم دور اطاق بی هدف قدم زدم ، برای خودم یک لیوان قهوه درست کردم و سعی کردم با نوشیدن آن و چشم دوختن به آسمان تاریک و پرازابر کمی به خودم آرامش بدهم و انرژی هایم را جمع کنم و پرواز بدهم به سویش . با بی حوصلگی چندتا گل نه چندان شاداب روی پارچه ای دوختم شاید برای لحظاتی فراموشش کنم اما هیچکدام از این کارها فایده ای نداشت برایم و همچنان او با قیافه ناآشنا، قدکشیده و بزرگش روبروی من ایستاده بود و صدایم می کرد . همه ی شما دوستداران کتاب کودک ما را می شناسید خیلی هایتان عاشقانه کمکش کردید تا پروبال بگیرد چون او بسیارضعیف بود و نیاز به حمایت داشت این کودک گنجینه ی بهار است که بعد از یکسال تعطیلی به دنبال دلایلی نامشخص حالا دوباره نفس می کشد و به همت پدرومادرم که این عشق من را جدی گرفته اند بزرگتر شده کار ساختمانش به اتمام رسیده و امروز افتتاح می شود. می گویند سالن بزرگ دارد با امکانات زیاد و محیط دلپذیر برای بچه ها با یک حیاط کوچک و نقلی. برایم از لحظه به لحظه اش می گویند از اینکه همانطور شده که آرزویش را داشته ام و من نمی توانم تصورش کنم و همه اش بغض دارم که چرا دراین روز مهم که به جرات می توانم بگویم پنج سال است که انتظارش را می کشم در کنارش نیستم یادم می آید که چقدربه خاطرش تلاش کرده و با همه مخالفینش بحث کردیم. نمی دانم تجربه اش را دارید یا نه؟ که مدتها منتظرچیزی باشید و بعدآن لحظه برسد و شما نباشید اما بهرحال کاردنیا این است و من شکایتی ندارم من خودم از خدا خواسته بودم که کتابخانه دوباره بازشود دوباره بچه ها جمع شوند و دوباره لحظه های شاد آگاهیشان را جشن بگیرند حتی اگر من نباشم ! من از اینجا از فرسنگها راه دور بردستان پرمهر همه ی کسانی که گنجینه بهار را جدی گرفتند و برایش تلاش کردند و امروز برایش جشن شادی افتتاحیه مجدد گرفته اند بخصوص بردستان پرمهرپدرومادرم بوسه می زنم که همه ی زحمات و پیگیریها را باروی خوش و گشاده پذیرفتند و آرزو می کنم که این کودک نوپا که لحظه به لحظه رشد و شکوفایی اش را با چشم می دیدم و با دل لمس می کردم بتواند همچنان پرامید و موثر رشد کند و عطر شادی و سرزندگی بهار را در دل بچه های نازنین پوده بپراکند . و من هم بتوانم بزودی با دستانی که برایش پرکرده ام از سوغاتی درآغوشش بگیرم و دوباره برای رشد و بالندگی اش تلاش کنم

انتخاب

2010-10-04T16:40:00.000+02:00

نفر اول: مامان و پسرش یک بسته غذای چینی خریده اند مامان تند تند با چنگالش رشته های دراز ماکارونی را به هم می پیچد و با لذت می خورد اما پسربچه با کلی جابجا کردن آن چوب های دراز مخصوص چینی ها در دستش یک رشته ماکارونی را نشانه می گیرد بعد با زحمت برمی دارد تا به دهانش برسد چندبار می افتد اما از رونمی رود و دوباره برش می دارد به ظرف نیمه خالی که نگاه می کنم دلم برایش کباب می شود آخه من شاهد بوده ام که او فقط چندتا از این رشته ها را خورده اما احتمالا چون از اول غذاخوردن با این چوبها برایش جالب و جدید بوده و احتمالا با اصرار هم انتخاب کرده نمی تواند کوتاه بیاید . یادم می آید به انتخابهایمان در زندگی و لحظه هایی که چیزی را به اصرار خواسته ایم و بعد هم رویمان نشده بگوییم بابا من کم آوردم اما حالا که فکر می کنم همیشه هم الزاما این پافشاریها بدنبوده یک جاهایی هم برخلاف آنچه درابتدا به نظر می آمده باعث پیشرفتهایی هم شده که ماندگار بوده اند . . پسرک هنوز دارد با آن ماکارونی ها کلنجار می رود خداکند مامانه دلش بسوزد و یک بسته دیگر بخرد حتما در مورد ظرف دوم اوضاع همینطوری نخواهد بود ! ا

مدرسه

2010-10-01T09:05:00.000+02:00

نفر اول: بهار را فرستادیم مدرسه و لی این کار بیشتر از آنکه برایم با شادی همراه باشد با دلواپسی و دلشوره ی فراوان همراه بود تا روز آخر نمی دانستیم که دقیقا چه باید کرد و کدام راه برایش بهتر است با مشورت با ایرانی ها تقریبا یک دل شده بودم که باید به مدرسه ایرانی برود چون نهایتا این دوره اقامت دراین کشور برای ما موقتی است و باید برگشت به همان سیستم اما راستش خیلی دل چرکین بودم وارد مدرسه و راه پله های تنگ و تاریکش که می شدم انگار همه ی غم های دنیا می آمد توی دلم این خیلی طبیعی است که هرمادری بهترین ها را برای بچه اش بخواهد بخصوص در امر آموزش اما من داشتم آگاهانه در دنیای آموزش های مدرن و مدرسه های پرجاذبه دریک کشور اروپایی مدرسه ای با امکانات محدود شاید درحد یک شهرستان کوچک درایران را برای بهار انتخاب می کردم روزهای آخر که توی خیابان می رفتم و بچه ها را می دیدم که با چه شورو شوقی دارند وسایل مدرسه می خرند بیشتر دلم برای بهار می سوخت چون صادقانه بگویم که هیچ اشتیاق و انگیزه ای برای خرید مدرسه رفتن نداشتم این روحیه و حال و هوا عصبی ام می کرد و خودم را مادر مقصری می دانستم تا اینکه روز آخر با بهار رفتیم برای ثبت نام در همان آلونکی که اسم مدرسه رویش گذاشته بودند و قرار بود طبق قوانین مدارس ایران بچه ها با حجاب به آنجا بروند و مطابق یک مدرسه نمونه مردمی در ایران 600 یورو هم هزینه برایش بپردازیم اما اتفاق عجیبی افتاد که من آن را معجزه می نامم و آن هم این بود که آقای مدیر با خونسردی گفت ما امسال شاگرد کلاس اولی نداشتیم و بنابراین کلاس تشکیل نخواهد شد بهترین کاراین است که توی خانه نگهش داری و با او فارسی کارکنی یا اینکه نخواستی بفرستش مدرسه اتریشی خیلی هم خوب است آلمانی هم یاد می گیرد ( این آقای مدیر دوسه هفته پیش که باهاشون مشورت کرده بودم فرموده بودند از فکرمدرسه اتریشی بیا بیرون همینجا به صلاحش است تازه زبان دنیا انگلیسی است اگر قرار است روزی زبان دومی یادبگیرد باید انگلیسی باشد و بعد هم زبان عربی که زبان قرآنی است . آلمانی به چه کارش می آید؟) راستش نمی خواهم بگویم که چندروزاز شروع سال تحصیلی اتریشی گذشته از این حرف مدیر جا نخوردم و انگشت به دهان نماندم ولی راستش قندهم توی دلم آب شد که به اجبارنجات پیدامی کنیم از دست این سیستم احمقانه . و آنوقت یک خانم مهربان که من اصلا تاحالا او را ندیده بودم و اصلا نمی شناختم و من او را فرشته می نامم و البته ایرانی بود ولی بیشتر از 20 سال در اتریش زندگی کرده سرراهم سبز شد و یک صبح تا ظهربدون اینکه من ازاو تقاضایی کرده باشم (تازه مدام هم می گفتم اسباب زحمت است من خودم بقیه کارها را ادامه می دهم شما به کارتان برسید) وقتش را برایمان گذاشت والبته چون به آلمانی هم مسلط بود وجودش غنیمتی هم بود) رفتیم از این اداره آموزش پرورش به آن یکی و بالاخره توی یک مدرسه پشت خانه مان اسمش را نوشتیم و از همان روز هم شروع کرد حالا فعلا با اشتیاق فراوان به مدرسه می رود و من روزها بارها و بارها به جان آقای مدیر و آن فرشته هه دعا می کنم ظهرها که بهار به خانه می آید سرحال و راضی است و می گوید دلش می خواسته بیشتر در مدرسه بماند و همه تغذیه اش را دست نخورده به خانه می آورد و با جدیت می گوید آخه من وقت چیزخوردن ندارم نمی دانی که از درسهایم عقب می مانم ؟و من با وجوداینکه طبق عادت مامانها نمی توانم بدون فکر و دلواپسی باشم ولی از رضایت و خوشحالی او احساس شادمانی و پیروزی می کنم . ا

شب مهتابی، شب بارانی

2010-09-26T11:39:00.000+02:00

ملکه لطفا آن تاج را از سرت بردار

2010-09-23T18:15:00.000+02:00

نفر اول: شما قضاوت کنید توی یک خانه 30 متری که همه ی اثاثیه اش هم مال خودش است و نو و تمیز تحویل شما داده شده و چهارطبقه هم زیر ساختمان شما هستند و مسول ساختمان هم دایما برای همه ی ساکنین نامه جدی می دهد که هرکس آرامش دیگران را به هم بزند قراردادش لغو می شود و پول پیشش را هم پس نمی دهیم , می شود به یک بچه ی شش ساله که مدام می خواهد همه چیز را امتحان کند و به درودیوار آویزان باشد و بپربپر کند بکن نکن نکرد؟
دیروز دوباره داشت روی تشک های خوش خواب نو حرکات اکروباتیک می کرد و با تمام قوا به بالا و پایین می پرید با جدیت گفتم بهار بسه دیگه تو مثلا قراره بخوابی آنوقت یک لحظه توی چشمهایم نگاه کرد وگفت ملکه لطفا آن تاج را از سرت بردار آنوقت شاید کمتر دستور بدهی تازه مگه نمی دونی من مامانم را بیشتر از ملکه ها دوست دارم ؟

حرفها برای گفتن زیاد است

2010-09-16T17:23:00.000+02:00

نفر اول : سلام می خواهم دوباره بنویسم راستش حرفها برای گفتن زیاد است و نمی دانم که از کجا باید شروع کرد شاید یکی از بهانه هایم هم برای ننوشتن همین بوده است اما واقعا دوست دارم همه شما دوستان خوب را در تجربه های خودمان سهیم کنم تجربه هایی که آسان به دست نیامده اند اما می توانند مفید باشند . ا
اما قبل از نوشتن می خواهم موضوعی را بگویم و آن این است که اگر می بینید که در نوشته های آینده ام از خوبیها و مزایای زندگی دراین کشور می نویسم نه قصد بزرگنمایی دارم و نه قصد تشویق کسی را برای رهاکردن کشورش و زندگی در جایی دیگر بلکه اگر تابحال ننوشته ام شاید یکی از دلایل عمده اش همین بوده که با چند خط کوتاه نوشتن نمی توان حق مطلب را ادا کرد اینها موضوعات و مباحث پایه ای و ساختاری هستند که اگر قرار است کسی بتواند به عنوان یک تجربه به آن نگاه کند باید راجع به هرکدام گفتگو و تحلیل کرد اما حالا که فعلا قرار است ارتباط به صورت کوتاه باشد این اجازه را بدهید تا از مثبت ها بنویسم این خیلی طبیعی است که وقتی آدم وارد یک محیط تازه و بسیار جدید و نو می شود متمرکز می شود روی آنچه که تابحال نداشته یا از آن محروم بوده و یا قبلا جستجو می کرده و نیاقته یا توی فکرش و دلش بوده و آرزویش را داشته و آنوقت ناخودآگاه شروع می کند به مقایسه و آنوقت مخاطب گاهی فکر می کند که طرف می خواهد پز بدهد یا درشت نمایی بکند یا دل کسی را بسوزاند ولی من همین جا می گویم که ابدا چنین قصدی ندارم و فقط از آن چیزهایی می نویسم که دلم می خواهد بتوانم روزی در ایران آنها را ببینم و اینکه دارم توی ذهنم سبک سنگینشان می کنم که چه دلایلی می توانیم هرکدام از ما داشته باشیم که تابحال برای آنها کاری نکرده ایم چون چه بسا برخی از آنها بسیار ساده و دردسترس و شدنی هستند اگر از زاویه دیگری به آنها نگاه کنیم و دیگر اینکه وقتی مدتی می گذرد شاید چه بسا آدم نقاط ضعف و کمبودی را هم می بیند و احساس می کند که همانها هم می تواند راه و زمینه ای باشد برای تغییر و همینجا بگویم که به دلیل وجود بهار و همینطور علاقه وافرم به کودکان شاید بیشتر حرفهایم راجع به کودکان باشد که شاید بتواند برای مادران تازه هایی داشته باشد بهرحال در مورد هرکدام از موضوعات خوشحال می شوم که بتوانم دیدگاههای شما را هم بدانم و ارتباط دوطرفه داشته باشیم . ا
پس از این پس من هم خواهم گفت ! ا

و سرانجام مدرسه

2010-09-12T19:17:00.000+02:00

نفر دوم: از روز جمعه بهار هم به جمع کلاس اولیها پیوسته است. علیرغم تصمیم اولیه مان، شرایط جوری پیش رفت که بهار نهایتا از یک مدرسه اتریشی سردرآورد. به دلیل آنکه چندماهی بیشتر از دوران اقامتمان در اینجا باقی نمانده، میخواستیم در مدرسه ایرانی اسمش را بنویسیم که بعد از برگشت بتواند در ایران ادامه دهد ولی شاید به مصداق عدو شود سبب خیر و به دلیل شرایط خنده دار و شاید مضحک مدرسه رسمی ایرانی در این شهر و برخورد مدیر مربوطه، با اینکه دو سه روزی هم از شروع مدرسه ها گذشته بود ولی به هر جوری که بود توانستیم برایش جایی در یک مدرسه پیدا کنیم و روز جمعه هم اولین روز مدرسه اش بوده که خیلی هم خوش گذشته است. به لطف مدت کمی که در اینجا به مهدکودک رفته و دو دوره زبان که گذرانده، از نظر زبان و ارتباط گیری خیلی مشکلی ندارد و بالاخره میتواند گلیمش را از آب بکشد. معلمهایش هم یک آقای اتریشی و یک خانم کرد-ترک هستند و این خانم که اسمش گلچین است خیلی کم فارسی هم میداند. نمیدانم شاید خیرش در این بوده و این راه برایش نتایجی بهتری داشته باشد و تجربه ی خوبی برایش باشد. ا

به بهانه ی عید فطر

2010-09-11T20:20:00.000+02:00

نفر دوم: ا
یک - در اینجا امروز یعنی شنبه عید فطر بود. دیروز یکی دونفر ار همکاران اتریشی عید را تبریک گفتند و آرزوهای خوب کردند. در این مدت برخوردهایشان در رابطه با مذهب و سنت توام با درک و احترام بوده است، اینکه بالاخره هر کسی میتواند عقیده خودش را داشته باشد بدون اینکه قرار باشد دیگری را بکوبد و خرد و خاکشیر کند. در همین مدت ماه رمضان نه کسی این قضیه را مسخره کرد و نه سعی کرد که ثابت کند این کار نادرستی است و بخواهد ثابت کند احیانا که مذهبی بودن کار احمق هاست و افساری است که برای سواری گرفتن به گردن مردم انداخته اند و یا اینکه اتفاقاتی که به اسم دین و مذهب می افتد را به پای مذهب بگذارند. در این ماه رمضان دو سه موردی بود که به مناسبتهایی، که معمولا در اینجا زیاد به دنبال بهانه های اینچنینی میگردند، دور همی هایی همراه با شیرینی برگزار شد و هربار کسی که متولی برنامه بود سهم ما دو سه نفر روزه بگیر گروه را برایمان کنار گذاشت تا بعد از غروب بخوریم. ا

دو – سه چهار هفته ی پیش هم در یکی دیگر از شهرهای اتریش دو شب و دو روز مهمان یک خانواده ی کاملا اتریشی بودیم. فرصت خوبی بود برای دیدن زندگی هایشان از نمایی نزدیکتر و برای آنها هم احتمالا جالب بود و فرصتی منحصر بفرد که خانواده ای را با عقایدی متفاوت به عنوان مهمان در بین خودشان داشته باشند. با زبان الکن آلمانی مان گفتیم و شنیدیم و از هر دری حرفی و نقلی، از سیاست و فرهنگ و مذهب و زندگی روزمره. پذیرایی گرم و مهربانانه ای بود و خوش گذشت. ا

سه – این روزها به دلایلی چند که شاید بعضی هایش در دو قسمت بالا یک جورهایی منعکس شده باشد به آدمها و روابط آدمها و مزایا و معایب جامعه های چند فرهنگی زیاد فکر میکنم. این فکرها احتمالا میتواند ماندگارترین دست آورد این اقامت موقتمان باشد در این کشور. به دنبال جمع بندی قاطعی نیستم چون فکر میکنم راه را به ادامه ی فکر کردن ببندد و نمیخواهم چنین اتفاقی بیفتد ولی هر از گاهی چیزهایی به فکرم میرسد که شاید در اینجا درباره شان بنویسم. ا

چهار – این یکی ربطی ندارد به نوشته های بالایی و خیلی هم بی ربط نیست! احساس میکنم که زبان آلمانی را دوست دارم و در موردش احساس خوبی دارم. آنقدرها هم زمخت نیست که برایمان وصف کرده بودند همیشه. اضافه بر این ، در بعضی قسمتها نسبت به انگلیسی توانایی ها و انعطاف پذیری های بیشتری دارد. در ضمن شدیدا به این نتیجه رسیده ام که حتی اگر به زبان مثلا بین المللی انگلیسی کاملا هم مسلط باشی، بدون دانستن زبان محلی یک شهر و منطقه غیر ممکن است که بتوانی آدمهایش را بفهمی و حداقل به بخشی از لایه های زیرین جامعه بتوانی وارد شوی و همیشه به عنوان یک توریست باقی خواهی ماند. ا

هفتصد متر زیر زمین

2010-09-01T17:22:00.000+02:00

نفر دوم: حکایت معدنچی های شیلیایی هم حکایت غریبی است، اینکه سی و سه نفر آدم در یک تکه جا هفت صدمتر زیر زمین گیر افتاده باشند و بعد به آنها امیدواری بدهند که تا ژانویه نجاتتان میدهیم. واقعا تصورش هم سخت است چه برسد به اینکه در زندگی واقعی بخواهی با آن روبرو شوی. این روزها و شبها را در چنین محبسی چطور میشود گذراند؟

تنوع

2010-08-22T22:09:00.000+02:00

نفر دوم: آنچه که در این شهر من را و ما راشیفته ی خود کرده است تنوع فرهنگی قابل ملاحظه ی آن است . در این شهر میتوانی طیف وسیعی از آدمها را از کشورهای مختلف و مذاهب مختلف پیدا کنی که در کنار هم به کار و زندگی مشغولند. فقط همین یک نمونه شاید کافی باشد که در این چندماه گذشته که در دو ترم کلاس زبان آلمانی شرکت داشته ام با حدود هجده ملیت مختلف هم کلاس بوده ام: از آسیا تا امریکا. جامعه ی مسلمانان پرتعداد در وین آزادانه مشغول زندگی و کار است. در روزنامه ها و اخبار از شروع ماه رمضان خبر داده میشود و اهمیتی که برای مسلمانان دارد. خیلی از غیر مسلمانان خبر دارند که ماه رمضان چیست و از کی شروع میشود و تا کی ادامه دارد. به نظرم مدیران این شهر و تصمیم گیرندگان آن با هوشمندی این تفاوتهای فرهنگی را درک کرده اند و به جای خط کشی و کوبیدن بر طبل اختلافات سعی میکنند که با برنامه های متنوع فرهنگی این جمع به ظاهر نامتجانس را در کنار هم قرار دهند و باهمدیگر بیشتر آشنایشان کنند: فرصتی فراهم کنند که آدمها آزادانه از فرهنگ و تاریخ و هنر و حتی خورد و خوراکشان بگویند. طبعا با همین روش است که میتوانند چنین مجموعه ای را مدیریت کنند بدون آنکه بحران خاصی وجود داشته باشد. باید قبول کرد که کار سختی است. شاید نکته ی مهم دیگر درایت و هوشمندی سیاستمداران ارشد این کشور هم باشد که مجالی برای افراطی گری فراهم نمیکنند. حداقل تا به حال که اینطور بوده و بعدش راهم خدا عالم است. آ
بخش مهمی از این فعالیتهای فرهنگی بر کودکان تمرکز دارد. عقل سلیم هم همین را حکم میکند که برای ساختن یک جامعه از کودکانش شروع کنی. برنامه های بسیار متنوعی در زمینه های مختلف ورزشی، هنری، تفریحی و حتی علمی برای رده های مختلف سنی تدارک دیده میشود و از مدتها قبل برنامه هایش با ذکر تاریخ و ساعت و خلاصه ای از آن در قالب دفترچه هایی اعلام عمومی میشود. کودکان رنگ و وارنگی که از این سن در برنامه های مختلف در کنار هم قرار میگیرند قاعدتا در سنین بالاتر از انعطاف پذیری بیشتری خواهند داشت و راحت تر با آدمهای "متفاوت" کنار خواهند آمد و آنها را درک خواهند کرد و منظور از متفاوت نه فقط آدمهایی با زبانها و فرهنگهای مختلف، بلکه آدمهایی با مشکلات مختلف است، مثلا افراد ناتوان ذهنی یا جسمی. اینجا و در سنین پایین یاد میگیرند که همه جور آدمی در این دنیا وجود دارد، لطفا با دیدن تفاوتها سکته نکنید!. و این یادگیری نه بصورت کلاسیک و نوشتن یک جمله ی کلیشه ای بر روی تخته سیاه است بلکه در عمل و به صورت تلویحی است، چنان آرام و تدریجی که در ذهن حک شود. ا

این خبرها رو نخون

2010-08-13T11:54:00.000+02:00

نفر دوم: بهار میگوید خوب باباجون اینقدر این خبرها رو نخون که حالت بد بشه! آ

فکر میکنم اگر حرف بچه ها را بیشتر گوش میکردیم زندگی بهتری داشتیم.ا

ماه رمضان

2010-08-12T11:06:00.000+02:00

نفر دوم: ماه رمضانی دیگر در شرایطی جدید شروع شده است. ماه رمضان همیشه علاوه بر بخش معنویش، برای من ناخودآگاه خاطره های متفاوتی را هم به دنبال می آورد، خاطراتی از آدمهای مختلف و خانه های متفاوت که شاید خیلی از آنها دیگر نیستند، هم آدمها و هم مکانها. خاطره ی امسال نیز اضافه خواهد شد به خاطرات همه ی این سالها، در کنار احساس خوبی که این روزها دارم از داشتن عقیده ای بدون زور و ضرب و اجبار.ا

تابع فولینوسو

2010-08-07T18:58:00.000+02:00

نفر دوم: ا
برای ترسیم تصویری دقیق از یک نان خامه ای، همه ی آن چیزی که احتیاج داری یک ورق کاغذ است، یک مداد، چشمانی دقیق و کمی حوصله. نه به تابع فولینوسو نیازی است و نه چیز دیگر. ا
حکمتهای باربارینویی- فصل چهارم

بانو ژینولا میگوید این گفته ی استاد پاسخی بود به پیچیده کردن روزگار توسط آدمها. تابع فولینوسو تابعی بود با یکصد و بیست و شش متغیر و ضریب مختلف که برای تعیین شکل یک نان خامه ای باید همه ی آنها با قواعد و اصول خاصی و براساس شرایط مختلف محیطی تعیین میشدند. استاد میگفت که همه ی اینها فقط یک میلیمتر دقت ترسیم را بالاتر میبرد و در عوض باید ساعتها برایش وقت گذاشت و با این همه وقت چه کارهای دیگری که نمیشود کرد. حداقلش این است که میشود برای بچه ها قصه خواند و بازی کرد و با آنها و در کنارشان نان خامه ای خورد، که قطعا کاری است بسیار مفید تر از شکل خیلی دقیق یک نان خامه ای. استاد میگفت این قضیه نمونه ای است از اینکه انگاری آدمیزاد به دنبال جوابهای پیچیده و سخت میگردد برای سوالهای بسیار ساده و صریح زندگی. و این همه چه بسا برای فرار از اصل زندگی است. ا

توقع

2010-08-05T12:19:00.000+02:00

نفر دوم: سیلویا پلات شاعر و نویسنده فقید امریکایی جمله ای دارد به این مضمون که اگر از کسی توقع چیزی نداشته باشی سرخورده هم نخواهی شد. جمله درخشان و عمیق و در عین حال ساده ای است. ولی واقعیت این است که به کار بستنش در زندگی واقعی و نه خیالی، چندان هم ساده نیست. نیاز به تمرین و تذکر زیادی دارد تا کم کم ملکه ی ذهنت شود. خیلی چیزها را باید در فکرت و حتی شاید در رفتارت تغییر دهی. رفتارت را متعادل تر کنی. ضرب المثل تب و مرگ را که بارها شنیده ای؟ گاهی فکر میکنم حتی میشود این جمله را این طور تغییر داد که باید توقع داشت ولی توقع بدترینها را تا اگر اتفاقی نیفتاد، خوشحال هم بشوی. بگذریم. این روزها خیلی دلم میخواهد که آنطوری باشم که سیلویا پلات گفته است.ا

آدمها

2010-08-03T13:03:00.000+02:00

نفر دوم: احتمالا اگر سیاست مداران دنیا از هر جنس و قماشی، مردم را برای مدتی به حال خودشان رها میکردند و دست از سرشان بر میداشتند خیلی از مشکلات حل میشد و زندگی زیباتر.به نظر من آدمها، فرقی ندارد که مال کدام کشور و کدام مذهب باشند، مشکل چندانی با هم ندارند و اغلب میتوانند به راحتی و در مدت کوتاهی با همدیگر کنار بیایند. اگر مشکلی هست به دلیل برخی تفاوتهای زبانی و فرهنگی است که بعد از مدت زمان کوتاهی قابل حل و فصل و قابل "درک" است. مشکلات عمده و گاه غیرقابل حل، تولیدی سیاست مداران دنیا است.آ

تاریخ

2010-07-29T12:06:00.000+02:00

نفر دوم: احتمالا خیلی از اهالی مجارستان دل خوشی از دوران حکومت کمونیستی ندارند. دورانی که به نظر من بگیر و ببند و القای اینکه همه باید یک جور و یک شکل فکر کنند، مثل بت اعظم، و در ضمن باید سپاسگزار باشند که چنین موهبتی نصیبشان شده، از مشخصه های آن است. مثل خیلی از دیکتاتوریهای دیگر در دنیا. اما آن چیزی که برای من جالب توجه است نوع برخورد حکومت فعلی این کشور با آن بخش از تاریخ است. یکی دو سالی بعد از تغییر حکومت تمام مجسمه های قهرمانان و سمبلهای دنیای کمونیست را از میدانهای شهر بوداپست جمع کردند و به جای اینکه آنها را نابود کنند در پارکی در نزدیکی شهر آنها را در معرض دید عموم قرار داده اند. و این یعنی قبول کردن اینکه چنین چیزی در تاریخ ما وجود داشته و ما چنین دورانی را پشت سر گذاشته ایم و الان در دوران جدیدی هستیم. و این پذیرفتن و نه انکار، رشد و بالندگی یک ملت را نشان میدهد. ا

ایمیل

2010-07-19T14:54:00.000+02:00

نفر دوم: گرچه که ایمیل رنگ و بوی نامه های کاغذی را به هیچ وجه ندارد و خیلی از خصوصیات نویسنده و محیط کار نویسنده در آن منعکس نخواهند شد اما به دلیل اینکه میتوان در زمان کوتاهی چندین ایمیل رد و بدل کرد و تعداد در واحد زمان را میشود افزایش داد، شاید بتواند زمینه ای باشد برای بعضی تحقیقات جدید در مورد آدمها. مثلا مدتی است که به این فکر میکنم که احتمالا بررسی بعضی از جنبه های آدمیزاد از روی ایمیلهایی که مینویسند میتواند موضوعی باشد برای تحقیقات انسان شناسی و روانشناسی و جامعه شناسی و امثال اینها. اینکه مثلا طرف آدم مغروری است یا کم رو، شاید بشود مولفه هایی از این قبیل را بدست آورد. آ

کمی جام جهانی

2010-07-12T16:11:00.000+02:00

نفر دوم: گویا بازی جوانمردانه را باید بخشی از افسانه های قدیمی بدانیم. در این جام جهانی به کرات میشد بازی ناجوانمردانه را دید و عجیب است که چندان باعث تعجبم نشد. انگار انتظارش را داشتم. نمیدانم شاید هم تعریف من از بازی ناجوانمردانه اشتباه باشد. ولی از طرف دیگر خوشحالم از اینکه پوپولیستهایی مثل مارادونا فاتح این جام نبودند (البته من از قدیم به آرژانتین ارادت داشته ام) و در مقابل مربیانی به فینال رسیدند که نسبتا متین و متفکر بودند و بر احساساتشان غلبه داشتند. گرچه که همه چیز قاطی شده است ولی فکر میکنم به فوتبال بیش از سیاست میشود امیدوار بود هنوز! آ

2010-07-04T20:11:00.000+02:00

نفر دوم: دقیقا بیست سال است که از دبیرستان فارغ التحصیل شده ام. روزگاری که گویا به یک چشم برهم زدن گذشت

سوال

2010-06-22T16:35:00.000+02:00

نفر دوم: معلوم نیست این آقای داور خیلی خوش باور است و یا اینکه برای رفع و رجوع عذاب وجدانش این کار را کرد و یا اینکه ملت را دست انداخته. مسخره است که از بازیکنی که با دست توپ را زده بعد از اینکه گلی هم به ثمر رسیده بپرسی که از دستت استفاده کردی یا نه. بازی برزیل و ساحل عاج را میگویم. نمیدانم واقعا انتظار چه جوابی داشته این آقا؟

مجوز

2010-06-21T15:27:00.000+02:00

بالاخره مجوز کتابخانه ی گنجینه بهار درست شد

مارادونا

2010-06-13T09:55:00.000+02:00

نفر دوم: گرچه که از رفتارهای مارادونا خیلی دل خوشی ندارم و از ژستهای ضد امپریالیستی اش و دوستی هایش با فیدل و هوگو و سابقه ی اعتیادش، ولی چه کنم که برایم تداعی کننده ی خاطراتی است: جام هشتاد و دو وقتی او هجده سالی داشت و برای من این اولین جام جهانی بود با طعم جنگ و بمباران. حالا او دوباره آمده با یک خروار ریش و سبیل تا شاید دوباره خودش را اثبات کند. باید دید سرانجام کار را !ا

کفران نعمت

2010-06-11T14:44:00.000+02:00

نفر دوم: یک روزی استاد گفته بود که بعضی آدمها اگر زود بمیرند کفران نعمت الهی کرده اند.سخن عجیبی است و کسی هم یادش نمانده که آیا این حرف در مورد شخص خاصی بوده یا نه؟

جویای احوالات یا احوالپرسی

2010-01-28T13:23:00.000+01:00

نفر دوم: /آ
تفاوت بین "جویای احوالات بودن" و "احوالپرسی کردن" مثل تفاوت بین نان خامه ای له شده و مانده است و نان خامه ای تازه. (حکمتهای باربارینویی- فصل پنجم) /آ
بانو ژینولا در حاشیه ی این حکمت مینویسد که استاد زمانی کسالتی داشت، خودش میگفت که در این مدت عده ای فقط جویای احوالاتش بودند ولی عده ای احوالش را پرسیدند ولو با واسطه. میگفت جویای احوالات بودن در حال حاضر اصطلاحی است برای رفع و رجوع چشم در چشم افتادنها. میگفت در احوالپرسی کردن انرژی ای نهفته است همراه با عشق و دوستی که حالت را بهتر میکند اما در جویای احوالات بودن بطور عمده جمع آوری اطلاعات مهم است. گرچه که توقعی نیست ولی مرز بین اینکه چقدر برای افراد مختلف اهمیت داری و به فکرت هستند بعضی وقتها در همین دو اصطلاح است. /آ

کاربردی یا تئوری؟

2010-01-04T18:53:00.000+01:00

نفر دوم: استاد معتقد بود که یکی از نشانه های یک جامعه ی ایده آل میتواند این باشد که آدمها به تلاش صادقانه ی یک تولید کننده ی نان خامه ای برای تولید بهترین محصول توجه کنند نه اینکه محصول تولید شده الزاما عالی از کار در آمده باشد. /آ
بانو ژینولا به عنوان یکی از شاگردان برجسته و اهل فکر استاد بر این تئوری سه انتقاد داشت: اول اینکه چه معیاری برای یک خریدار محصول وجود دارد که بفهمد تولید کننده در این راه صادقانه تلاش کرده است؟ و نبودن چنین معیاری باعث میشود که این نظریه کاربردی نباشد. دوم اینکه هرخریدار حق دارد که از بهترین محصول استفاده کند و به او ربطی ندارد که در این راه چقدر تلاش شده است. سوم اینکه ممکن است تولید کننده ای تلاش صادقانه ای داشته باشد ولی تخصص کافی نداشته باشد، آنوقت چه؟/آ
اما ویولا یکی دیگر از شاگردان، در مقاله ی "کاربردی یا تئوری؟" بر این نکته تاکید داشت که تئوری ها نشان دهنده ی سطح فکر آدمها و نوع نگاه آنها به زندگیست، نوعی نقشه ی راه است و حتی اگر کاملا عملی نشوند بازهم در ته ذهن آنها هشدارها و علائمی را ایجاد میکنند که نمودهایی بیرونی هم پیدا خواهند کرد و در نوع روابط با دیگران بدون شک موثر خواهند بود. و تئوری ای از نوع این تئوری استاد در حداقلی ترین حالت ممکن میتواند رنگ و بوی انسانی تری به روابط بین آدمها بدهد. در رابطه با تاثیر تئوری بر واقعیت مثالی را هم می آورد از زمانهای گذشته و از تاریخ باربارینو که فردی از ملاکین منطقه به دلیل آنکه زمان زیادی با چهارپایان سروکار داشته بود به نوعی تئوری بزغاله ای معتقد بود و آدمها را به عنوان بزغاله و گوسفند فرض میکرد. قطعا این جهان بینی او، باعث نمیشد که آدمهای اطرافش واقعا به چنین موجوداتی تبدیل شوند ولی در طرز رفتار او با دیگران موثر بود و نشان دهنده ی سقف درک و توقع او از زندگی بود. سرانجام، رسوب این دیدگاه در ذهنش باعث نوعی توهم برای او شد و چنانکه در تاریخ باربارینو ثبت است سرنوشتی غریب و توام با پارادوکس برایش رقم خورد: روزی بزغاله ای به او شاخ زد و به ته دره پرتش کرد. /آ
در این مقاله در رابطه با انتقادهای دوم و سوم بانو ژینولا نیز چنین گفته شده بود که در چنان جامعه ای ناخودآگاه نوعی سمپاتی بین آدمها برقرار خواهد شد و در نتیجه کسی به دنبال کاری نخواهد رفت که تخصصش را ندارد چون خود را در قبال دیگران مدیون میداند و از طرف دیگر اگر یکبار محصولی خوب از آب در نیامد دیگران با درک شرایط به دنبال حل مشکل خواهند بود و نه اعتراض و پرخاش. البته ویولا اعتراف میکند که رسیدن به چنین شرایطی مسلما کار دشواری است ولی دور از دسترس نخواهد بود. /آ

قانون بقای گره

2009-11-30T16:22:00.000+01:00

نفر دوم: استاد مدتی بود که بر روی قانونی کار میکرد به اسم قانون بقای "گره" ، این قانون که بومی شده ی قانون بقای ماده و انرژی مرحوم انیشتین بود، به این صورت بیان میشود:/آ
گره در کار ازبین نمیرود فقط از جایی به جایی و از زمانی به زمانی منتقل میشود یا بصورتهای مختلف تبدیل میشود. (حکمتهای باربارینویی- فصل یازده)/آ
این قانون براساس واقعیتهای موجود در باربارینو تدوین شده بود و بیانگر این نکته بود که اگر کارها تا جایی خوب پیش رفت بدون هیچ گیر و مشکلی، نباید خیلی خوشحال بود و همیشه باید انتظار پیدا شدن گره ای در کار را داشت. بانو ژینولا در مقاله ی "شرح و بسط دیدگاههای استاد در باب گره" توضیح میدهد که استاد در کلاسهای درسش دو تبصره نیز به این نظریه اضافه کرده بود: /آ
الف) اگر گره ای در ابتدای کار پیدا شد خوشحال باش چون راحت تر حل میشود. /آ
ب) پیگیری و حساسیت بیش از حد ممکن است به پدیده ی "انباشتگی گره ای" منتهی شود. این پدیده به معنی انتقال و همگرا شدن گره های کوچک به سمت یک گره ی بزرگ احتمالا غیرقابل حل خواهد بود. /آ

مثال یک- شما برای یک فرصت مطالعاتی اقدام کرده اید مثلا هشت یا نه ماه قبل از زمان مورد نظر. دعوت نامه ای دارید معتبر همه چیز به نظر درست میرسد و همه به شما غبطه میخورند. ولی چنان در پیچ و خم کارهای اداری گیر میکنید که فکرش را نمیکرده اید. دوست شما از ابتدا به کارش گره افتاده بوده و بنابراین هشت یا نه ماه دیرتر از شما اقدام میکند و الان دو سه ماه است که رفته دنبال زندگیش و شما هنوز اندر خم یک کوچه اید. /آ

مثال دو- در رابطه با یک پروژه، نامه ای دارید که فکر میکنید اگر خودتان بروید دنبالش زودتر انجام میشود. با دوندگیهای خودتان، تمام کارهایش در دوساعت انجام میشود ولی بعد دو هفته در جایی گم و گور میشود. همکار دیگری دو هفته در انتظار میماند ولی کارش در دوساعت جمع و جور میشود. /آ
-----------------------------------------------------------
پ.ن.: این نظریه و مثالها خاص باربارینو است لطفا بی جهت به جاهای دیگر تعمیمش ندهید

خواسته و داشته

2009-11-26T17:32:00.000+01:00

نفر دوم: استاد همیشه میگفت آنقدر که برای خواسته هایت نماز حاجت میخوانی، برای داشته هایت نماز شکر خوانده ای؟

وبلاگهای متروکه

2009-10-12T07:40:00.000+02:00

نفر دوم: /آ

یک وبلاگ متروکه همانقدر دلگیر و افسرده کننده است که یک نان خامه ای فروشی ورشکسته ی تارعنکبوت گرفته. (حکمتهای باربارینویی- فصل هفتم) /آ

uhعالم باربارینویی مدتها به دنبال جواب این سوال بود که وبلاگها چرا و تحت چه فرایندی به این دنیا می آیند و چرا و به چه علت متروکه میشوند و عملا از دنیا میروند. اگر هم به جوابی رسید هیچ جا به صراحت مطلبی در این باره ننوشت فقط اشاراتی مختصر و پراکنده در این زمینه موجود است. /آ